Myanmar Currency - Kyats

An exchange rate between two countries is back to back connection with the values of the countries' currencies. One country's currency is controlled by its monetary policy.
Monetary policy is a managing process to supervise the supply of money, the availability of money, and the cost of money or the rate of interest to attain a set of objectives oriented towards the growth and stability of the economy. In monetary policy, expansionary policy is traditionally used to try to combat unemployment in a recession by lowering interest rates in the hope that easy credit will entice businesses into expanding. Contractionary policy is intended to slow inflation in hopes of avoiding the resulting distortions and deterioration of asset values.
For many centuries there were only two forms of monetary policy: (i) Decisions about coinage; (ii) Decisions to print paper money to create credit.
In general, the central banks in many developing countries have poor records in managing monetary policy. This is often because the monetary authority in a developing country is not independent of government, so good monetary policy takes a backseat to the political desires of the government or is used to pursue other non-monetary goals. For this and other reasons, developing countries that want to establish credible monetary policy may institute a currency board or adopt dollarization.
Since 1852 in Burma (Myanmar), the silver coin with the royal peacock seal was introduced as the first coin. And then the denominations were gradually changed from coinage to paper money. Starting from 1953 until now, "kyat" was denominated as Myanmar currency.
Reviewing on Myanmar currency, it is worthless in comparison to the other countries' currency. Why? Because of two principal reasons.
Under a system of fiat fixed rates, the local government or monetary authority declares a fixed exchange rate but does not actively buy or sell currency to maintain the rate. Instead, the rate is enforced by non-convertibility measures (e.g. capital controls, import/export licenses, etc.). In this case there is a black market exchange rate where the currency trades at its market/unofficial rate.
Under dollarization, foreign currency (usually the US dollar) is used freely as the medium of exchange either exclusively or in parallel with local currency. This outcome can come about because the local population has lost all faith in the local currency, or it may also be a policy of the government (usually to rein in inflation and import credible monetary policy).

We can’t get a Grip without a Kiss

We feel about kiss since we were young. In our childhoods, we are famished to get kiss from our beloved persons such as grandparents, parents, brothers, sisters, relatives, our close friends and the others. Why? We could directly touch their love, affection and passion seeping their kisses. These kisses made us to be strong, brave and safe. The more a lot of kisses we received, the more we wanted to get some more kisses. As for me, I liked to procure kisses from my beloved persons rather than I kiss them.
When we were teenagers, first kiss was a great award for guys and a wonderful period for girls. It made us to become two into one to make our first steps with full of love. It made us to get more strength and energy to face and solve the problems and difficulties holding hands in hands with the aim of forming a happy and peaceful family life. How firm our hands were and how we loved each other in the past, we could not foresee what will happen in our near future. That is why we are still viewing heartbroken men here and there however they all had so many pleasant days in life spending together with their beloved. Every heartbroken man always says that "Time is the best physician to cure a love sicker". I think that these words may be true for taking enough time periods to forget an old lover. But they can fall in love again with the other one when they recover from love sickness. Why? All powerful loves are based on "Kiss".
Kiss is a universal sign showing sentiments of love, passion, affection, respect, greeting, friendship, and good luck, among all ages. Depending on the culture, relationship and context, a person may kiss another on their lips, cheek, head, hand and each of these gestures may carry a different social significance. We kiss each other with special meanings such as – Kiss on the Forehead = I hope we're together forever, Kiss on the Ear = You're my everything, Kiss on the Cheek = You look so cute, Kiss on the Hand = I adore you, Kiss on the Neck = We belong to each other, Kiss on the Shoulder = I want you, Kiss on the Lips = I love you.
"The Kiss" painting is really romantic and attractive to the audience especially their hearts to be melt in love while gazing a couple's kiss inside it. The guy is kissing his beloved tenderly and generously. His kiss is so special for his sweetheart not only with his deepest love, affection and passion but also with his care and respect in love. How he values his dear! The girl is also peacefully accepting her lover's kiss. This love scene can draw full pay attention to an indecent man who never ever knows about love. Therefore, no one can touch love without a kiss to get a grip.

The Potato Eaters

Vincent Van Gogh painted "The Potato Eaters" in 1885. This painting is one of his famous paintings in the world.
The painting is about a family dinner. There is a small dining room. An oil lamp is lighted in it. And a family is taking dinner together. It is an ordinary scene but the creative features painted in it are the reflections of their lives.
This painting is saturated with morose and silent characters. The mixed emotions residing in their faces are interpreting about the poverty of a family.
The poverty in a family is the state of being unable to afford basic human needs, which commonly includes clean and fresh water, nutrition, health care, education, clothing and shelter. Those living in poverty suffer lower life expectancy, disproportionately from hunger or even starvation and disease. The effects of poverty create a poverty cycle running across multiple levels, individual, local, national and global.
Fundamentally, poverty is a denial of choices and opportunities, a violation of human dignity. It means lack of basic capacity to participate effectively in society. It means not having enough to feed and clothe a family, not having a school or clinic to go to; not having the land on which to grow one’s food or a job to earn one’s living, not having access to credit. It means insecurity, powerlessness and exclusion of individuals, households and communities. It means susceptibility to violence, and it often implies living in marginal or fragile environments, without access to clean water or sanitation. — United Nations
Various poverty reduction strategies are based on whether they make more of the basic human needs available or increase the disposable income needed to purchase those needs. Some basic needs, such as improving access to education, may also help increase income.
The key message I got from this painting is that poverty is considered a necessary or desirable condition, which be embraced to reach certain spiritual, moral, or intellectual states. Furthermore, poverty is often understood to be an essential element of renunciation in our Buddhist religion.

Irrawaddy

We can’t survive without water. Therefore, water is essential for our daily lives. We can get water from natural water resources such as ground waters, ponds, lakes, streams, rivers and seas. We never use sea water for drinking because of its salty taste. In order to solve our daily water consumption, we move to the nearest places to the natural water resources to get the portable water. That is why the numerous villages, towns and cities are established beside the lakes, streams, rivers and seas. Besides that, Myanmar is an agricultural country. Therefore, water is elemental for growing plants and crops.
There are four main rivers flowing across the country. The biggest and famous river is called the “Irrawaddy River”.
How much Irrawaddy means to people of Myanmar?
Irrawaddy is a remarkable landmark in Myanmar. It is a very useful main waterway for trading the goods from North to South in the country. Many people are utilizing the Irrawaddy River for their various livelihood activities such as fishing, swimming, sailing, trading, and daily water consumption and so on. Not many think about paying back to her.
Whenever I am thinking about Irrawaddy, I frequently recognize that “Things are to be used. People are to be loved.” Randy Pausch said. These two statements remind us to think what we should prioritize in our lives. We have many various priorities. Most of them are stemmed from our egos and self-center thinking. We always fail to think for those who are always with us in good times and bad times.
Irrawaddy is not a normal river. By the courtesy of the mighty Irrawaddy, crops have flourished, fortunes have been made, glistening palaces and Temples built, courageous and heroic souls are kept at peace in the course of Myanmar’s history.
If there is no Irrawaddy in near future, for sure, millions of Myanmar people will suffer. In a way, we have to survive as if we all are in the desert.

Uncertainty of Life

The title of the painting is “The Scream”. Yes. I also screamed when I saw it. Why did I scream?
I am not interested in painting: not only to paint by myself but also to look up the others’ paintings. I never ever think that I will be asked for my views over a painting. Now, it will be a part of my learning chain. That is why I screamed with surprise.
I made my first sight to the painting with my ego; getting to know faster its meaning by myself before speaks out itself. I looked it up several times and was searching for its meaning why the painting was called - “The Scream”. The more I concentrated in trying to get the point, the more I got digressed from its true meaning. Another important aspect I've noticed is the use of color in the painting which really irritated my vision and made me uncomfortable. The painter used plenty of colors in it. I lost my control. To calm down, I took a deep breath and counted from 1 to 10. And then I looked up the painting again. I did not try to literally translate the painting the way I wanted but wen with the flow.
The painter illustrated his whole painting with a lot of colors. I think he chose the wavy painting to reflect the situation of the location and also used the different colors to clearly know about the conditions happening in his painting. He well shaped emotional statement and response of human being when he saw the horrible situation approaching towards him to be killed.
It is just a painting but it can say a thousand words to us. We can touch it and feel it. The message I got from his painting is the uncertainty of life. Nobody knows when, where and how we will die in near future.

“ဂုဏ္ယူပါတယ္.....လူလည္အာရွသား”

ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာဒ္စာမ်က္ႏွာေလးေတြမွာ အကၡရာမတင္ႏိုင္တာ အေတာ္ေလး ၾကာပါျပီ။ ကိုယ္တိုင္ မေရးတတ္ရင္ေတာင္ အရင္ကဆို ဖတ္လို႕ေကာင္းတဲ့ သူမ်ားပိုဒ္စ့္ေလးေတြကို ကူးတင္ေနၾကပါ။ အခု ဒီအေလ့အထပါ မသိမသာ ဆိတ္သုဥ္းေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတဲ့ အတိတ္ကပုံရိပ္ေလးေတြကို ကိုယ္စီဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ပုံစံခြက္ေတြထဲမွာ အဆီအေငၚမတည့္တဲ့ ဘဝေတြ သြတ္သြင္းရင္း ဆိတ္သုဥ္းလုဆဲဆဲ ဘေလာဒ္ စာမ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ အမွတ္တရအေနနဲ႕ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေရးသားထားခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ Please! ေက်းဇူးျပဳ၍ ထင္ရာလုပ္ခြင့္ျပဳပါ။

စကၤာပူႏိုင္ငံဟာ ကၽြန္ေတာ့္တို႕လို “ေရႊ”ေတြအတြက္ အလုပ္လာေရာက္လုပ္ကိုင္ဖို႕ လက္လွမ္းမွီတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံပါ။ အဆိုေတာ္ “အရိုး” ကေတာင္ စကၤာပူက လူေနမႈဘဝ တေစ့တေစာင္း ကို “လူလည္အာရွသား” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးနဲ႕ ပီျပင္စြာ ေဖာ္က်ဴးျပီး သီဆိုထားေပးပါေသးတယ္။

လူလည္အာရွသားေတြက ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းျပီး Immigration ရွာမေတြ႕တာတို႕၊ ဘယ္အေပါက္က ထြက္ရမွန္းမသိဘဲ Transit လုပ္တဲ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြ ဘက္ေရာက္သြားတာတို႕၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေလေပါျပီး MRT ကို Tenah Merah Station မွာ ေျပာင္းမစီးျဖစ္ဘဲ Changi Airport ႏွင့္ Tenah Merah ကို ေခါက္တုန္႕ေခါက္ျပန္ စီးေနရတာတို႕………… အဲဒီလိုေလးေတြကိုလည္း လူလည္ အာရွသားေတြ ၾကဳံေတြ႕ေနရတာေလးေတြ သီခ်င္းထဲမွာ ထည့္စပ္ဆိုေပးဖို႕ က်န္ေနပါေသးတယ္လို႕ “ကိုအရိုး” နဲ႕ သိရင္ေျပာေပးၾကပါဗ်ာ။ ဟဲ….ဟဲ…. ဒီလိုဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားကေကာလို႕ ေမးခ်င္ၾကလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ကဲ့…… ကၽြန္ေတာ္လည္း “လူလည္အာရွသား”ပါ။

အရည္အခ်င္း ျပည့္မီေသာေန႔ (ေက်ာ္သိခၤ)

က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က နယ္တြင္ ေနသည္။ နယ္ဟု ဆိုေသာ္လည္း ရန္ကုန္ႏွင့္ သိပ္ၿပီးေတာ့ မေ၀းလွ။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုေလးက အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေသာ မိသားစုေလး ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုတြင္ အေဖ၊ အေမ ႏွင့္ က်ေနာ္ အပါအ၀င္ ေမြးခ်င္း ၁၂ ေယာက္၊ ေပါင္း ၁၄ ေယာက္႐ွိသည္။ အေဖ၏ ညီ၊ ဦးေလး ဆိုလွ်င္ ေမြးခ်င္း သားသမီးေမြးထားတာခ်ည္း ၁၅ ေယာက္႐ွိသည္။ မိသားစု ၂ စုခြဲ၍ ေဘာလံုး ႏွစ္သင္းဖြဲ႔ၿပီး ခ်ိန္းကန္၍ရသည္။
က်ေနာ္ သူငယ္တန္း စတက္ခါစက ... ေက်ာင္းတြင္ ဆရာ၊ ဆရာမ၊ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းသား မိဘေတြက “ဟဲ့ … ေက်ာ္သိခၤ၊ နင့္မွာ ေမာင္ႏွမ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္႐ွိလဲ” ဟု ေမးလွ်င္ က်ေနာ္ အပိုအလို ႂကြားၿပီးမေျပာတတ္ပါ။ မွန္ရာကိုပဲ ဆိုပါသည္။ “ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္” ဟု ဆိုလိုက္လွ်င္ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားက တၿပံဳးၿပံဳး၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက တဟားဟား၊ သူငယ္ခ်င္း မိဘမ်ားက ၀ါးလံုးကြဲ ၀ိုင္းရယ္ၾကသည္။ အစ္ကို၊ အစ္မေတြကလည္း တစ္တန္းမွ စ၍ ဆယ္တန္းအထိ အတန္းစံုတြင္ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊
အရပ္ထဲတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း က်ေနာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ျဖစ္ေစ၊ အိမ္နီးနားခ်င္း မ်ားက ျဖစ္ေစ မခံခ်င္ေအာင္ မစရဲၾကပါ။ အစ္ကို၊ အစ္မမ်ား ၾကားလွ်င္လည္း ၎တို႔၏ ညီ၊ ေမာင္ တခုခုျဖစ္သည္ကို ၾကားလွ်င္ ၾကား ရာေနရာကေန ေရာက္လာတတ္သည္။ ထိုမွ်ေလာက္ ေသြးစည္းသည္။

ထို႔ျပင္ က်ေနာ့္အား ဘယ္မွ်ေလာက္ ခ်စ္ၾကသည္ ဆိုသည္ကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ေသးသည္။ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အေဖ သို႔မဟုတ္ အေမ သို႔မဟုတ္ အစ္ကို၊ အစ္မ တေယာက္ေယာက္၏ လက္စြမ္းျပ ႐ိုက္ႏွက္၊ ဒဏ္ေပးတာကို က်ေနာ္မခံရသည့္ေန႔ တေန႔မွမရွိပါ။

တခုေတာ့ စဥ္းစားစရာ။ က်ေနာ့္အေနႏွင့္ က်ေနာ့္အထက္က အေဖ၊ အေမ၊ အစ္ကို၊ အစ္မ စုစုေပါင္း ၁၃ ေယာက္ တို႔၏ မူ၀ါဒ ေတြ ႏွင့္ ညီညြတ္ေအာင္ မေနတတ္ခဲ့၍လား၊ သို႔မဟုတ္ သူတို႔၏ မူ၀ါဒမ်ားကပင္ တင္းက်ပ္လြန္းေန၍လား က်ေနာ္ မသိပါ။ က်ေနာ္ သိသည္ကေတာ့ က်ေနာ္သည္ လိမၼာသည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို က်မ္းႀကိမ္ၿပီး ဆိုႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ အ႐ိုက္ခံေနရသည္ကို ငယ္စဥ္က အေျဖ႐ွာေနမိသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတို႔မႀကိဳက္သည္ကို လုပ္မိ၍ ဒဏ္ေပးခံရသည္သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ ဆိုရလွ်င္ သူတို႔ ျပဌာန္းသည့္ ဥပေဒမ်ားကိုု က်ေနာ္ ေျပာျပပါမည္။

၁။ ေရမကူးရ
၂။ မီးမေဆာ့ရ (အႀကီးေလးဆံုးအျပစ္ဒဏ္)
မွတ္ခ်က္ - ဤအျပစ္ဒဏ္ကို အေဖက ေပးမည္။
၃။ ဟင္း ေခ်းမမ်ားရ။
၄။ ညစ္ညမ္းေသာ စကားလံုးမ်ား အိမ္သို႔ ယူမလာရ။
၅။ သူမ်ား ႏွင့္ ရန္ျဖစ္လာလွ်င္ သူမ်ားကလည္း ခံရ၍ အိမ္ကိုလာမတိုင္ေစရ၊ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း သူမ်ားလုပ္တာ မခံေစရ။
၆။ သူမ်ားပိုင္ဆိုင္သည့္ ပစၥည္းကို ပိုင္႐ွင္မသိပဲ မယူရ (ဒုတိယအႀကီးဆံုးအျပစ္ဒဏ္ - ၀ါးျခမ္းျပားဒဏ္)
မွတ္ခ်က္ - ဤ အျပစ္ဒဏ္ကို အေမက ေပးမည္။
၇။ အိမ္က လွမ္းေခၚ၍ မၾကားႏိုင္သည့္ေနရာသို႔ မသြားရ (က်ေနာ္ အမ်ားဆံုးက်ဴးလြန္သည့္ အျပစ္ျဖစ္သည္)
၈။ အစ္ကို၊ အစ္မမ်ားက ၾကမ္းတိုက္ထားလွ်င္ တအိမ္လံုး အႏွံ႔ ေလွ်ာက္မသြားရ။ ေျခေထာက္ေဆးၿပီး ေျခေထာက္ကို ေရေျခာက္ ေအာင္ သုတ္ၿပီးမွ သြားရမည္။ ၾကမ္းျပင္တြင္ ေျခရာ ဗရဗြ ျဖစ္ေနပါက အျပစ္ေပးခံရမည္။

မွတ္ခ်က္ - ထိုအျပစ္ကို ထိုေန႔တြင္ ၾကမ္းတိုက္ တာ၀န္က်သည့္ အစ္ကို (သို႔မဟုတ္) အစ္မက ျပစ္ဒဏ္ေပးမည္။

စည္းကမ္းခ်က္ ၁ မွ ၆ ကို အေဖ ႏွင့္ အေမတို႔ က ျပဌာန္းထားျခင္းျဖစ္ၿပီး က်န္အခ်က္မ်ားကို အစ္ကို ႏွင့္ အစ္မ မ်ားက ျပဌာန္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။

က်ေနာ္တို႔ အိမ္႐ွိ သစ္သား ထမင္းစား စားပြဲ၀ိုင္းႀကီးမွာ မိသားစု အားလံုး ၀င္ဆန္႔ရန္ လက္သမား ဆရာကို တကူးတက ေခၚယူ၍ လုပ္ခိုင္းထားရသည္။ အစ္ကို နံပါတ္ ၁၁ ႏွင့္ က်ေနာ္မွာ မိသားစုအတြင္းတြင္ အေဖ၊ အေဖ ႏွင့္ က်န္ေသာ အစ္ကို အစ္မမ်ား ႏွင့္ ထမင္းတ၀ိုင္းတည္းစားခြင့္ရ ရန္ အရည္အခ်င္း မျပည့္မီ (qualify မျဖစ္) သည့္အတြက္ေၾကာင့္ သူတုိ႔ ႏွင့္ အတူ ထမင္း တ၀ိုင္းတည္း စားခြင့္မ႐ွိပါ။

အားလံုးႏွင့္ ထမင္း အတူ စားခြင့္ ပါမစ္ကို အစ္မ နံပါတ္ ၆ က ခ်ေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ နံပါတ္ ၁၀ အစ္မသည္ပင္ တ၀ိုင္းတည္း စားခြင့္ ရထားတာ သိပ္မၾကာေသး။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ နံပါတ္ ၁၀ အစ္မက ဟင္းရည္ေသာက္ၿပီး၍ ဟင္းရည္ခြက္ထဲ ဇြန္းျပန္ထည့္လွ်င္ အသံျမည္ေအာင္ ခ်ေသာ အက်င့္႐ွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုသူ qualified ျဖစ္သြား၍ အတူစားခြင့္ပါမစ္ ရထားတာ သိပ္မၾကာေသး။ ပါမစ္ရခါစဆိုေတာ့ သူ စကားေျပာ တာကိုက လူႀကီးေတြ ေလသံမ်ိဳးႏွင့္။ စကားေျပာ နည္းနည္း ႀကီးက်ယ္လာသည္။ ဒီၾကားထဲ အေမက သူ႔ကို စကတ္၀တ္သည့္ အဆင့္မွ ထဘီ၀တ္သည့္အဆင့္ထိ promotion လုပ္ေပးလိုက္သည္က ပိုဆိုးသည္။ အဆိုးဆံုးက သူ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ႏွင့္ အတူ မကစားေတာ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲ သူ႔ကို တယ္ၿပီးၾကည့္မရေတာ့ပါ။

နံပါတ္ ၁၁ အစ္ကို ကိုေတာ့ အတူစားခြင့္ပါမစ္ ရေစခ်င္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူက ကစားလွ်င္ က်ေနာ့္ကို ညီေလး ဆိုၿပီး ညႇာသည္။ သူ သြားကစားလွ်င္လည္း ေခၚသည့္အတြက္ အစ္ကိုေတြထဲမွာ သူ႔ကို အခ်စ္ဆံုးျဖစ္သည္။ လမ္းထိပ္က ေခါက္မုန္႔ ေရာင္းေသာ ပါပါသီးက အစ္ကို ၁၁ စကားေျပာတာကို “လူႀကီးေလးလိုပဲ” ဟု မၾကာ ခဏေျပာသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ လည္း သူ႔ကို လူႀကီးေတြ ႏွင့္အတူ စားခြင့္ပါမစ္ ရေစခ်င္တာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူက လူႀကီးေတြႏွင့္ ထမင္းစားလွ်င္ လူႀကီးေတြေျပာ တာကိုခ်ည္း နားေထာင္၍ ထမင္းကို ၿပီးေအာင္ မစား။ အမ်ားၿပီး၍ ထမင္း၀ိုင္း သိမ္းခါနီးက်မွ အျမန္စားရာ ထမင္း သီးကုန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အစ္မ ၆ က သူ႔အား အတူစားခြင့္ပါမစ္ မေပးေသးျခင္းျဖစ္သည္။

ထမင္းစားၿပီဆိုလွ်င္ သူ ႏွင့္ က်ေနာ္ ႏွစ္ေယာက္လံုးအား အေမက ပန္းကန္ထဲမွာ ဟင္းပံုေပးလိုက္သည္။ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ သား ကိုယ့္ပန္းကန္ကိုယ္မၿပီး၊ အိမ္ေ႐ွ႕က သံဆန္ခါကြက္ေလးမ်ား ကာထားသည့္ေနရာတြင္ သြားစားၾကရသည္။ လမ္းက ျဖတ္သြားသည့္ တလမ္းတည္းသားမ်ားကို လွမ္းႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ “ထမင္းစားပါဦး” ဟု လွမ္းလွမ္းေခၚ၍ အိမ္ေနာက္ေဖးမွ အေမက တဟဲ့ဟဲ့ ေအာ္ကာ “ထမင္းၿပီးေအာင္ မစားၾကဘူး” ဟု ဆူေတာ့မွ ထိုကဲ့သို႔ လူေတြ႔လွ်င္ လွမ္းလွမ္းေခၚသည့္အက်င့္ ေပ်ာက္သြားသည္။ အိမ္ေရွ႕တြင္ ပိုက္ဆံေၾကး ပစ္ေနၾကေသာ ေက်ာက္ဒိုး၀ိုင္းကလည္း ေကာင္းေနေတာ့ ထမင္းလည္းစား၊ ေငးလည္းေငးေပါ့။ ေနာက္ေဖးမွ လူႀကီးမ်ား ထမင္းစား၀ိုင္းၿပီးသည္အထိ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ထမင္းစား၍ မၿပီး။ ထိုအခါ အစ္မ ၆ က ဆူလည္းဆူ၊ ေျပာလည္းေျပာရင္း က်န္ေနေသာ ထမင္းမ်ားကို ခံြ႕ေကၽြး၍ ထမင္းစားျခင္းကို လက္စသတ္ေပး လိုက္သည္။

တရက္တြင္ တြံေတးၿမိဳ႕မွ အေဖ၏ ညီ၊ ဦးေလး ႏွင့္ သူ႔သားတို႔ အိမ္ကို အလည္လာၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ လည္း ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲႏွင့္ အတူေဆာ့ရမည္ျဖစ္သည့္အတြက္ ေပ်ာ္ၾကသည္။ ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲက က်ေနာ့္ေအာက္ လပိုင္း ငယ္သည္ဟု အေမက ေျပာထား၍ သိရသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲႏွင့္ အတူေဆာ့ၾကသည္။

သို႔ေသာ္ ညေန ထမင္းစားၾကေသာအခါ ဦးေလးက က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္အား “ေဟ့ … ငါ့တူႀကီးေတြ၊ မင္းတို႔ ညီနဲ႔ ထမင္း အတူတူစားေလ၊ တခါတေလမွေတြ႔ၾကရတာ၊ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ အတူတူ စားၾကေပါ့” ဟု ဆိုသျဖင့္ က်ေနာ္ႏွင့္ အစ္ကို ၁၁ တို႔ ၀မ္းသာသြားသည္။ လူႀကီးမ်ား ထမင္း၀ိုင္းတြင္ သူတို႔ ေျပာသည့္ စကားမ်ားကို နားေထာင္ၿပီး ထမင္းစားရသည္ကို ေပ်ာ္သည္။ သူတို႔ေျပာသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကလည္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသည္။

ထမင္းမစားမီ တနာရီခန္႔အလိုတြင္ အစ္မ ၆ က “ေအး … မင္းတို႔ကို အစ္မ ဒီပြဲမွာ ၾကည့္မယ္။ ဒီမွာ ထမင္းစားတာ စံနစ္တက် စားတတ္သြားရင္ ေနာင္ကို လူႀကီးေတြနဲ႔ အတူတူ စားရမယ္” ဟု လူႀကီးမ်ား ကြယ္ရာမွာ တီးတိုးေျပာပါသည္။

အေမကလည္း “ဖိုးေက်ာ္ နဲ႔ ဖိုးေဇာ္၊ အေမဒီေန႔ ဧည့္သည္ေတြလည္းရွိေတာ့ ဘဲဥဟင္း၊ ငါးေလးဟင္း နဲ႔ ပဲကုလားဟင္းခ်က္တယ္။ ငါးေလးဟင္း ကိုေတာ့ ပန္းကန္ထဲမွာ ပံုေပး လိုက္မယ္။ ဘဲဥဟင္း နဲ႔ ပဲကုလားဟင္းကိုေတာ့ ခံု၀ိုင္းေပၚက အလယ္ပန္းကန္ထဲမွာ ထည့္ထားမယ္ ဟုတ္ၿပီလား။ အေမ မင္းတို႔ကို ထည့္မေပးဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ယူစား။ ဒါေပမယ့္ ဘဲဥကို တျခမ္းထက္ ပိုမယူရဘူးေနာ္” ဟု မွာပါသည္။

က်ေနာ္လည္း လူႀကီးေတြနည္းတူ ဘဲဥဟင္း တျခမ္းကို ဟန္ပါပါ လွမ္းႏႈိက္လိုက္သည္။ လက္ကေတာ့ တုန္ခ်င္ခ်င္။ တခါမွ သည္လို အခြင့္အေရးမ်ိဳး မရဘူးပါ။ အစ္ကို ၁၁ ပန္းကန္ထဲကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက ဒီတခါ လက္ျမန္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ကတည္းက ဘဲဥတျခမ္း သူ႔ပန္းကန္ထဲကို ေရာက္ေနသည္မသိ။ ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲကလည္း စားလိုက္တာမွ ေနာက္တပန္းကန္ပင္ ထပ္ယူသည္။ က်ေနာ္က တပန္းကန္ေတာင္ စားမကုန္ေသး။ ထမင္းမဖိတ္ေအာင္လည္း ထိန္းၿပီးစားေနရေသးသည္။

ထိုအခိုက္ ညီ၀မ္းကြဲက ဘဲဥကို ေနာက္တျခမ္း ထပ္ႏႈိက္ရန္ ဟင္းဇြန္းကို လွမ္းကိုင္လိုက္စဥ္၊ က်ေနာ္လည္း အလန္႔တၾကား ျဖစ္ကာ “အေမ … ဧည့္သည္ေရာ တျခမ္းပဲလားဟင္” ဟု အေမ့မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီးေမးလိုက္သည္။ ထိုအခါ ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲလည္း ကိုင္မိၿပီးသားျဖစ္ေသာ ဇြန္းကို လန္႔၍ လႊတ္ခ်လိုက္ရာ ဘဲဥတျခမ္းေရာ၊ ဇြန္းပါ ျပဳတ္က်သြားေတာ့သည္။

က်ေနာ္ ေျပာခြင့္႐ွိပါသည္။ ေတာ္ၾကာ သူက ေနာက္တျခမ္းစားလိုက္လွ်င္ အစ္မ ၁ ႏွင့္ အစ္ကို ၃ တို႔လည္း ထမင္း မစားရ ေသးသည့္အတြက္ သူတို႔အတြက္ က်န္ေတာ့မည္မဟုတ္ဟု ေတြးထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထို႔သို႔ေျပာျခင္းသည္ ကိုယ့္အစ္ကို၊ အစ္မမ်ားအတြက္ ထည့္စဥ္း စားရာေရာက္သည္။ သူတို႔ကို ခ်စ္ရာေရာက္သည္။ အစ္မ ၆ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပင္။ သူ႔ စိတ္ထဲတြင္ “ေၾသာ္ … ငါ့ေမာင္ေလး၊ က်န္တဲ့ အစ္ကို၊ အစ္မေတြအတြက္ မက်န္မွာစိုးလို႔ ေျပာလိုက္တာ ေနမွာ” ဟုလည္း ေတြးေကာင္း၊ ေတြးေနလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ သည္တခ်က္တည္းႏွင့္ပင္ qualified ျဖစ္သြားၿပီဟု အပိုင္ တြက္ထားလိုက္သည္။

သို႔ေသာ္ အေျခအေနက က်ေနာ္ထင္သည့္အတိုင္း ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ ထမင္း၀ိုင္းၿပီးဆံုး၍ ေနာက္ထပ္ ၂ နာရီခန္႔ၾကာေသာအခါ အေမက က်ေနာ့္ကို မီးဖိုေဆာင္ထဲတြင္ ဧည့္သည္အေပၚ အလိုက္မသိတတ္ဟူေသာ ျပစ္ခ်က္ျဖင့္ ၀ါးျခမ္းျပားစာ ေကၽြးပါေတာ့ သည္။ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္ ရလိုက္သည့္ သခၤန္းစာက ကိုယ့္အိမ္က လူထက္စာလွ်င္ ဧည့္သည္ကို ဦးစားေပးရမည္ဟူေသာ သခၤန္းစာပင္ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ ဧည့္သည္အေပၚကို အလုိက္မသိတတ္ခဲ့ပါ။ ထိုေန႔က ထမင္း၀ိုင္းတြင္ က်ေသာ စာေမးပြဲက ေက်ာင္းကစစ္ေဆးေသာ စာေမးပြဲ က်တာထက္ က်ေနာ့္စိတ္ကို ပို၍ ထိခိုက္ေစပါသည္။

က်ေနာ့္တြင္ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ မ်ားေသာ္လည္း အစ္ကို၊ အစ္မမ်ားႏွင့္ သိုင္းသိုင္း၀န္းဝန္း ထမင္းအတူမစားရ၍ အထီးက်န္ ျဖစ္ရသည္။ အေမ႐ိုက္တုန္းက အစ္ကို၊ အစ္မ တေယာက္ေယာက္က “အေမရယ္ … ေတာ္ပါေတာ့၊ ေမာင္ေလး၊ ညီေလးကို မ႐ိုက္ပါနဲ႔” ဟူ၍ ၀ိုင္း မဆြဲၾကတာကို က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။

က်ေနာ္ႏွင့္ အစ္ကို ၁၁ မွာ အိပ္ခ်ိန္မွသာ အေမ့ကို ဖက္ၿပီး အိပ္ခြင့္ရၾကသည္။ က်ေနာ့္အျဖစ္ကုိ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းနည္း သြားသည္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္၊ ေန႔လယ္ခင္း ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္မ်ားတြင္ အေမက က်ေနာ္တို႔ကို သူႏွင့္အတူ ေနာက္ေဖး အဖီေလးမွာ အတူအိပ္ခိုင္းသည္။ ေန႔လယ္ခင္း ေလွ်ာက္မေဆာ့ဘဲ သူႏွင့္ အတူအိပ္လွ်င္ ညေန ႏိုးလာပါက တေယာက္ကို မုန္႔ဖိုး ၅ ျပားစီရသည္။ ထို ငါးျပားေစ့ ကိုယ္စီ ကိုင္ကာ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ လမ္းထဲက ေစ်းဆိုင္တြင္ ပဲဆုပ္ တလံုးစီ သြား၀ယ္စားၾကသည္။ ဒါကို အေဖသိလွ်င္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ ကေလးမ်ားအား မုန္႔ဖိုးေပးရမလား ဟူ၍ အေမ့ကို ဆူသည္။ မုန္႔ဖိုးရမွ အိပ္တတ္သည့္ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း အေဖက ဆူသည္။ က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းပါ။ ကေလးလည္း ျဖစ္၊ အငယ္ဆံုးလည္းျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းမိသည္။

တရက္တြင္ အေဖ့ေရွ႕၌ ဟင္းေခ်းမ်ားမိသျဖင့္ အေဖ႐ိုက္တာကို ခံရသည္။ အေဖက ေတာ္ရံုတန္ရံု သားသမီးမ်ားကို မ႐ိုက္ပါ။ သူ႐ိုက္သည့္အတြက္ က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသေၾကာင္းႀကံမိသည္။ အိမ္အနီးအနားတြင္ ေသာက္ေရကန္ တကန္႐ွိသည္။ ေရကန္ထဲ ခုန္ခ်ၿပီးေသမည္။ ထိုအေၾကာင္းကိုေတာ့ အစ္ကို ၁၁ က္ို ေျပာျပ၍ မျဖစ္။ သူကလည္း သေဘာတူ မည္မဟုတ္။ သို႔ႏွင့္ ေခါင္းရင္းအိမ္က က်ေနာ္ ႏွင့္ ကစားေဖာ္လည္းျဖစ္၊ ခင္လည္း ခင္ၾကသည့္ ေအးႏိုင္ကို ေျပာျပသည္။ သူကလည္း တားပါသည္။ က်ေနာ္ အိမ္ႏွင့္ပက္သက္ၿပီး စိတ္လည္းညစ္၊ ၀မ္းလည္းနည္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေသခ်င္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ တခုေသာညေန ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္၊ ေမွာင္ခ်ည္သန္းခ်ိန္ေလာက္တြင္ အေႏြးအက်ႌကို ႂကြပ္ႂကြပ္အိပ္ ႏွင့္ ထုပ္သည္။ ကန္ေဘာင္ဆိုေတာ့ ေလကလည္းတိုက္၊ ေရကလည္း ေအးသည္ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္ အၿမဲ၀တ္ေနက် အေႏြးထည္ေလးကို ၀တ္ၿပီးမွ ခုန္ခ်မည္။ က်ေနာ္တို႔ လမ္းထဲတြင္ စိတ္ညစ္၍ ေရကန္ထဲ ခုန္ခ်ေသသြားသည့္ လူေသအေလာင္းမ်ား ကို ျမင္ဖူးသည္။ အေလာင္းေကာင္ေတြက ပုပ္ၿပီးေပၚလာသည့္အခါ အကႌ်မ်ားက စုတ္ၿပဲလွ်က္၊ သားသားနားနားမ႐ွိ။ ကိုယ့္က်လွ်င္ ထိုကဲ့သို႔ အျဖစ္မခံႏိုင္။ ေသလွ်င္ေတာင္ ကိုယ္၀တ္ေနက် အေႏြးထည္ေလးကို ၀တ္လွ်က္ႏွင့္ေသမည္။

ထိုေန႔ညေနက က်ေနာ္ ထမင္းကို အျမန္ၿပီးေအာင္စားသည္။ အစ္ကို ၁၁ မၿပီးေသးခင္ က်ေနာ္ၿပီးသည္။ သူ ေနာက္ေဖးတြင္ ေရသြားေသာက္သည့္ အလစ္ကို ေခ်ာင္းသည္။ သူ ေနာက္ေဖးကို ထြက္သြားေတာ့ က်ေနာ္လည္း အသင့္ထုပ္ထားေသာ အေႏြးထည္ကို ယူသည္။ ေရကန္သို႔ ေရာက္ရန္ ငါးမိနစ္ခန္႔ေျပးရသည္။ ကန္ေဘာင္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ က်ေနာ္ အနည္းငယ္ စဥ္းစားမိသည္။ အေဖ့မ်က္ႏွာ၊ အေမ့မ်က္ ႏွာ၊ အစ္ကိုအစ္မေတြမ်က္ႏွာမ်ားကို မ်က္စိထဲတြင္ ျပန္ျမင္ေယာင္လာသည္။
က်ေနာ္၀မ္းနည္းလာ၍ ငိုခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေရကန္ထဲက သစ္သားတံတားေလးေပၚမွာ အေႏြးထည္၀တ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္စိစံုမွိတ္၍ ခုန္ခ်လိုက္သည္။

က်ေနာ္ အရမ္းခံစားလိုက္ရသည္။ က်ေနာ္ ေသသြားၿပီလားဟု မ်က္စိကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ယခုကဲ့သို႔ ေႏြရာသီအခ်ိန္၊ သႀကၤန္လည္း နီးေနၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကန္ေရက က်ေနာ့္ ဒူးေခါင္းေလာက္သာ ျမဳပ္ေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေရနစ္မေသခဲ့ပါ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကန္ေဘာင္ေပၚ၌ အေမ ႏွင့္ အစ္ကို၊ အစ္မမ်ားက စိုးရိမ္တႀကီးၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ အစ္ကို ၇ က ကန္ထဲဆင္း၍ က်ေနာ့္လက္ကို ဆြဲေခၚသည္။ အေမက ငိုသံပါႀကီး ႏွင့္ ဘာေတြေျပာေနမွန္းမသိ။ ေနာက္မွာေတာ့ ေအးႏိုင္ပါလာသည္ ကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ဒီေကာင္သြားေျပာလိုက္တာပဲ ျဖစ္မွာ။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖက အစ္ကို၊ အစ္မေတြကို ဆူသည္။ အေမ့ကိုလည္း ဆူသည္။ က်ေနာ္လည္း ၀မ္းနည္းလြန္းသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ႐ိႈက္ႀကီးတငင္ ငိုခ်ပစ္လိုက္သည္။ အစ္မ ၆ က က်ေနာ့္ကိုဖက္ၿပီး “ေမာင္ေလးရယ္ … အစ္မတို႔ မင္းကို စိတ္နာေအာင္ လုပ္လိုက္မိလို႔လားဟင္” ဟုေျပာၿပီး ငိုသည္။ အားလံုး၏ မ်က္ႏွာမွာ က်ေနာ္ႏွင့္ ပက္သက္၍ ၀မ္းနည္းသည့္ ပံုရိပ္ေတြ အထင္းသား ေတြ႔ရသည္။ အစ္ကို ၁၁ ကလည္း ငိုမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာျဖင့္ “မင္းေသသြားရင္ ငါ ဘယ္သူနဲ႔ ေဆာ့ရေတာ့မွာလဲ” ဟု ေမးသည္။ က်ေနာ္ လည္း ဘာမွ ျပန္မေျဖပါ။ က်ေနာ့္ေၾကာင့္ တအိမ္သားလံုး စိတ္ဆင္းရဲရသည့္ အတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။

အေဖက က်ေနာ့္ကို “သား … အေဖ့ဆီကို လာဦး” ဟု ဆိုသျဖင့္၊ က်ေနာ္ အစ္မ ၆ ရင္ခြင္ထဲမွ ထကာ အေဖ့ဆီကိုသြားသည္။ သာမန္ အေျခအေနဆိုလွ်င္ က်ေနာ္ အေဖ့နားသို႔ မကပ္ရဲပါ။ သူက သားသမီးေတြေ႐ွ႕မွာ အရယ္အၿပံဳးနည္းသည္။ စကား ေျပာလွ်င္လည္း ခပ္တည္တည္ေျပာတတ္သျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး အေဖ့ကိုေတာ့ ေၾကာက္ၾကသည္။

ယခု အေဖေခၚသည့္ အခါတြင္ေတာ့ သူ႔အသံမွာ ၀မ္းနည္းရိပ္ေတြ လႊမ္းေနသည္ကို ကေလးပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း က်ေနာ္ သတိျပဳမိသည္။ အေဖ့ဆီကိုေရာက္ေတာ့ အေဖက က်ေနာ့္ကို သိုင္းဖက္ထားလိုက္သည္။ အေဖက “သား … ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ အေဖ့ကိုေျပာစမ္း” ဟု ေမးသည္။ က်ေနာ္ အျဖစ္ ခ်င္ဆံုး၊ အေတာင့္တဆံုးကို က်ေနာ္ေျပာလိုက္ပါသည္။

“သား....ကိုႀကီး၊ မႀကီးတို႔ နဲ႔ ထမင္း အတူတူစားခ်င္တယ္”

ထိုအခါ အေဖက “သား … ေနာက္ၿပီး ဘာလိုခ်င္ေသးလဲ၊ အေဖ့ကိုေျပာ” ဟုဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။ က်ေနာ္ဘာမွ မလိုခ်င္ပါ။ က်ေနာ္ အလိုခ်င္ဆံုးေသာ အရာက မိသားစု စံုစံုလင္လင္ႏွင့္ ထမင္း၀ိုင္းတြင္ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၿပီး လက္ဆံုစားခြင့္ ရေရးပင္ျဖစ္ပါသည္။

အေဖက အစ္မ ၆ အား “ကဲ … အညိဳ၊ ဖိုးေက်ာ္ နဲ႔ ဖိုးေဇာ္ကို မႏွစ္က ေက်ာင္းသြားရင္ မုန္႔ဖိုး ဘယ္ေလာက္ေပးလဲ” ဟုေမးသည္။ အစ္မ ၆ က “၃၅ ျပားပါ … အေဖ” ဆိုေတာ့ အေဖက “ေအး … ဒီတခါ ေက်ာင္းဖြင့္ရင္ သူတို႔ကို ၁၀ ျပားစီ တိုးေပးလိုက္၊ ဟုတ္ၿပီ လား” ဟုေျပာသည္။ က်ေနာ္၀မ္းသာသြားပါသည္။ ဒီတခါ ေက်ာင္းဖြင့္လွ်င္ မုန္႔ဖိုး ၄၅ ျပားရေတာ့မည္မို႔ ေက်ာင္းျမန္ျမန္ဖြင့္ပါေစ ဟုသာ ဆုေတာင္းေနမိသည္။

အေဖက က်ေနာ့္ကို “သား … ေနာက္တခါ အဲဒီလို မလုပ္ရဘူးေနာ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ႐ွိရင္ အေဖ၊ အေမရွိတယ္။ အစ္ကို၊ အစ္မေတြ ႐ွိတယ္။ အားလံုးကိုေျပာျပ။ အခုေတာ့ လူႀကီးေတြ အားလံုး စိတ္ဆင္းရဲရၿပီ။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူမ်ား စိတ္ဆင္းရဲ ရတယ္ဆိုရင္ မေကာင္းဘူး။ ၾကားလား” ဟုေျပာသည္။ က်ေနာ္ "ဟုတ္ကဲ့” ဟုသာ တခြန္းေျပာၿပီး ကိုယ္က မွားသည္မို႔ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။

ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ အစ္မ ၆ က ထမင္း၀ိုင္းေလး တခုဖြဲ႔၍ က်ေနာ္၊ အစ္ကို ၁၁ တို႔ႏွင့္အတူ စားသည္။ စားရင္းက ထမင္းစားလွ်င္ လက္အလယ္ဆစ္ႏွင့္အထက္ ထမင္းလံုးမတက္ရ၊ ဟင္းရည္ေသာက္လွ်င္ တ႐ႈး႐ႈးမျမည္ရ၊ ဇြန္းကို အသံမျမည္ေအာင္ ညင္သာစြာ ခ်ရမည္။ ထမင္းလံုး မဖိတ္ေစရ စသည္ျဖင့္ ထမင္းလည္းစားရင္း၊ စကားလည္းေျပာရင္း စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ သင္ေပးပါသည္။

တရက္၊ ႏွစ္ရက္ၾကာသြားေသာ္ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္စလံုး ထမင္းစားတတ္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ က်ေနာ္တို႔အိမ္႐ွိ ထမင္း၀ိုင္းႀကီးမွာ အေဖ၊ အေမ အပါအ၀င္ မိသားစု ၁၄ ေယာက္ျဖင့္ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းႀကီး ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။

ထိုေန႔သည္ က်ေနာ္ႏွင့္ အစ္ကို ၁၁ တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး qualified ျဖစ္ေသာ ေန႔ဟု ဆိုရမည္။ ထို႔ျပင္ က်ေနာ္၏ ကေလးဘ၀ ေန႔ရက္မ်ားတြင္ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔မ်ားထဲက တေန႔ဟုလည္း ဆိုခ်င္ပါေသးသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပတၱိ

ျဖစ္ရပ္ (၁)
ကေလးငယ္သည္ လြယ္အိတ္ကို ေ၀ွ႕ရမ္းလ်က္ အိမ္ရွိရာသို႕ အေျပးလာေန၏။ လမ္းတြင္ ေတြ႕သမွ် ေရအိုင္ငယ္၊ ရႊံ႕ကြက္ငယ္တို႕ကို လႊားခနဲ လႊားခနဲ ခုန္ေက်ာ္၍ လာသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ အေပ်ာ္ျဖင့္ ၀င္းပေန၏။ အိမ္သို႕ ျမန္ျမန္ သူျပန္ေရာက္ခ်င္လွၿပီ။ သူ႕ေအာင္ျမင္မႈကို မိဘႏွစ္ပါးအား ေျပာျပခ်င္လွၿပီ။ အားရ၀မ္းသာ ျဖစ္သြားၾကမည့္ မိဘတို႕၏ ပီတိမ်က္ႏွာကို ျမင္ခ်င္လွၿပီ။ “ဒါမွ င့ါသား ... ကြ” ဟူေသာ အေဖ၏ ခ်ီးမြမ္းသံကို ၾကားခ်င္လွၿပီ။ ၿပံဳးရယ္လ်က္ရွိေသာ အေမ၏ အနမ္းေႏြးေႏြးကို ခံယူခ်င္လွၿပီ။ ကေလးငယ္သည္ ေျခလွမ္းမ်ားကို အရွိန္ပိုျမွင့္လိုက္၏။

ေရွ႕မွာ အိမ္ကို ျမင္ေနရၿပီ။

အိမ္ေရွ႕တြင္ စိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ တစ္ေပခြဲခန္႕ ျမင့္ေသာ ပုဏၰရိပ္ပင္တန္းကို သူ ခုန္ေက်ာ္လိုက္၏။ ခါတိုင္း ဘယ္လိုမွ မလြတ္ဘဲ သစ္ခက္သစ္ညႊန္႕တို႕ကို ေျခဖ်ားျဖင့္ ခတ္မိၿမဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း သည္ေန႕အဖို႕ လံုး၀ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ျဖစ္သြားသည့္အခါ သူ အံ့ၾသသြားေလသည္။ သို႕ရာတြင္ ၾကာၾကာ မအံ့ၾသႏိုင္ဘဲ အိမ္ေပၚသို႕ တဒုန္းဒုန္း ေျပးတက္သြားခဲ့သည္။ ပါးစပ္ကလည္း “အေဖေရ ... အေမေရ” ဟု ေအာ္ေခၚလာခဲ့၏။
အေဖသည္ ဧည့္ခန္းထဲက ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ေနသည္။ ဆူညံစြာ ေျပးတက္လာသည့္ သားျဖစ္သူကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္၍ ၾကည့္ေန၏။ ကေလးငယ္သည္ ဖခင္ကို ျမင္ေသာအခါ အေျပးကေလး ခ်ဥ္းကပ္သြားေလသည္။

“အေဖ ... ကၽြန္ေတာ္ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ဗ် သိလား”

“ဟင္ ဟုတ္လား၊ တယ္ေတာ္ပါလား၊ လာစမ္းပါဦးကြ”

အနီးသို႕ေရာက္သည္ႏွင့္ အေဖ၏ လက္တစ္ဖက္ ေျမာက္တက္သြားသည္ကို ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရ၏။ မေရွးမေႏွာင္းပင္ ျဖန္းခနဲ အသံႏွင့္အတူ သူ႕နားရင္းမွာ ပူခနဲ ခံစားလိုက္ရၿပီး မ်က္စိထဲမွာ ၀င္းခနဲ ျဖစ္သြား၏။ ကေလးငယ္၏ ဦးေခါင္းသည္ ေရွ႕သို႕ စိုက္ခနဲ က်သြားေလသည္။

မယံုႏိုင္စြာ၊ ထို႕ေနာက္ ထိတ္လန္႕စြာ ေမာ့ၾကည့္မိေသာအခါ အေဖ၏ အနီေရာင္မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရသည္။

“ေအာင္႐ံုနဲ႕ ဘာလုပ္ရမွာလဲ”

ကေလးငယ္သည္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား၊ မ်က္လံုးအျပဴးသားႏွင့္ ေမာ့ၾကည့္ေန၏။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား တုန္လႈပ္စျပဳလာသည္။

“ေဟ့ေကာင္ ငါေမးေနတယ္ေလ၊ ေအာင္႐ံုနဲ႕ မင္းဘာလုပ္မွာလဲ”

ကေလးဆီမွ ေျဖသံအစား ႐ိႈက္သံတစ္ခ်က္ ထြက္လာ၏။ အေဖသည္ ဘီ႐ိုေပၚမွ ႀကိမ္လံုးကို ဆြဲယူလိုက္သည္။

“ေမးမေနပါနဲ႕ရွင္၊ ဒီေလာက္ အေဆာ့မက္ေနမွေတာ့ ထိပ္ဆင့္ ဘယ္ခ်ိတ္ပါ့မလဲ၊ ေျပာစမ္း ... ပထမက ဘယ္သူရသလဲ၊ ေမမီစိုး မဟုတ္လား”

အိမ္ခန္းထဲမွ ထြက္လာေသာ မိခင္ျဖစ္သူ၏ အသံျဖစ္သည္။ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္ က်ေနၿပီျဖစ္ေသာ ကေလးငယ္က ေခါင္းညိတ္လိုက္သည့္အခါ အေမက တစ္ခ်က္မဲ့လိုက္၏။

“ဟင္း ... သူ႕အေမနဲ႕ ေစ်းထဲေတြ႕ရင္ တမင္ စကားစပ္ၿပီး ၾကြားဦးမွာ၊ သူမ်ားၾကြားတာ ခံရဦးမယ္။ ေတာက္ ...”

“ကိုင္း ... လာခဲ့စမ္း၊ ဟိုဘက္လွည့္”

တင္ပါးေပၚသို႕ က်ေရာက္လာေတာ့မည့္ ႀကိမ္လံုးကို အသက္ေအာင့္ ငံ့လင့္ေနသည့္ ကေလးငယ္၏ မ်က္လံုးမ်ားမွာ အေရာင္မဲ့ မ်က္လံုးေသမ်ား ျဖစ္ေနေလသည္။


ေမးခြန္း - ကေလးမွာ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္၊ မိမိကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားစိတ္ နည္းပါးသြားၿပီး ညံ့သည္ထက္ ညံ့လာလွ်င္ ကေလးေၾကာင့္ပါလား ... မိဘေၾကာင့္ပါလား။

>> ျဖစ္ရပ္ (၂)
“ျဗန္း ... ျဗန္း”

စားပြဲေပၚ ႀကိမ္လံုးက်သံေၾကာင့္ သူငယ္တန္း (ခ) ႐ုတ္ခ်ည္း ၿငိမ္ဆိတ္သြား၏။ ငါးႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္တို႕သည္ မ်က္လံုးကေလးမ်ား ၀ိုင္းကာ ဆရာမကို ၾကည့္ေနၾက၏။

“ဆူလွခ်ည္လား၊ ပါးစပ္ေတြ ပိတ္၊ စာအုပ္ေတြ ဖြင့္၊ ဒါ အိမ္မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္း ... ေက်ာင္း”

မ်က္ႏွာတင္း၍ ေလသံမာေသာ ဆရာမသည္ ႀကိမ္လံုးကို စားပြဲေပၚသို႕ အသံျမည္ေအာင္ ပစ္တင္လုိက္သည္။

“ကဲ အားလံုး 'ဏ' ႀကီး တစ္မ်က္ႏွာ ေရးၾကရမယ္။ အခုအခ်ိန္အတြင္း ၿပီးေအာင္ ေရးရမွာေနာ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္မ်က္ႏွာကို အိမ္စာ လုပ္ခဲ့ၾကရမယ္။ ၾကားၾကလား၊ ကိုင္း ... ေရးၾကေတာ့”

>> တစ္တန္းလံုး တိတ္ဆိတ္လ်က္ ရွိသည္။ စာအုပ္ေတြ ေရွ႕မွာထားကာ ခံုေတြေပၚမွာ ကေလးငယ္မ်ား ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေတြ ထိုင္ေနၾကသည္။ လက္ကေလးေတြက လြဲ၍ သူတို႕ မလႈပ္ရွားႏိုင္ၾက။ မလႈပ္ရွား၀ံ့ၾက။
ဒုတိယခံုတန္း အစြန္းမွ ေမမီစိုးသည္ သူႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္ တစ္ဖက္ခံုစြန္းမွ စည္သူေအာင္ 'ဏ' ႀကီး အေရးမွားေနေၾကာင္း၊ ေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူက စည္သူေအာင္ကို တိုးတိုးေလး ေခၚလိုက္သည္။

“စည္သူေအာင္ စည္သူေအာင္ နင္ေရးတာ မွားေနတယ္။ ကႀကီး ျဖစ္ေနတယ္”

စည္သူေအာင္က တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္၏။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ စိတ္႐ႈပ္ေထြးေနပံု ရသည္။

“ေဟာဒီမွာ ဏႀကီးက ဒီလိုေရးရတာ”

ေမမီစိုးက သူ႕စာအုပ္ ေထာင္ျပလိုက္သည္။

“ေမမီစိုး”

ဆရာမ၏ အသံက မိုးခ်ဳန္းသလို ျမည္ဟည္းသြား၏။ ေမမီစိုး၏ လက္ထဲက စာအုပ္ လြတ္က်သြားေလသည္။

“ဘာျဖစ္လို႕ စကားေျပာရတာလဲ၊ အခုခ်က္ခ်င္း၊ ခံုေပၚမွာ ဒူးေထာက္စမ္း၊ ဒူးေထာက္ၿပီး ေရး၊ ေနာက္တစ္ခါ လႈပ္၀ံ့ လႈပ္ၾကည့္စမ္း၊ ႀကိမ္လံုးစာ မိသြားမယ္”

ေမမီစိုးသည္ ခံုေပၚတြင္ ဒူးေထာက္လိုက္ရ၏။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ေနသည္။ ဒူးႏွစ္ဖက္၏ ေအာက္မွာ ဇီးေစ့လား ေက်ာက္ခဲငယ္ေလးလား မသိ၊ ဖိမိလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူေနရာ မေရႊ႕ရဲ၊ မလႈပ္ရဲ၊ သည္အတိုင္း ေပ၍ စာေရးရ၏။ ၾကာေသာ္ ဖိမိထားသည့္ ေနရာက တစ္စတစ္စ နာက်င္၍လာသည္။ နဖူးမွာ ေခၽြးေတြ စို႕လာ၏။ အတန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒူးေထာက္ေနရသည့္အျဖစ္။ ဒူးေအာက္က ျပင္းထန္လာသည့္ ေ၀ဒနာ၊ အရွက္ႏွင့္ နာက်င္မႈ။ နာက်င္မႈႏွင့္ အရွက္။ အရွက္၊ နာက်င္မႈ၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္။
သည္းမခံႏိုင္ေတာ့သည္၏ အဆံုး၌ ေမမီစိုး ငိုခ်လိုက္ေလသည္။

“ေအာင္မယ္ ဒူးေထာက္ခိုင္းတာေလးကို ငိုတယ္ေပါ့။ အေတာ္ အငို၀ါသနာပါတယ္နဲ႕ တူတယ္၊ ထြက္ခဲ့စမ္း ေရွ႕ကို”
ႀကိမ္လံုးသံ ျဗန္းခနဲေအာက္၌ သူငယ္တန္း (ခ) သည္ တုန္လႈပ္သြားေလသည္။


ေမးခြန္း - အနာဂတ္တြင္ ႀကီးျပင္းလာမည့္ ကေလးအတြက္ ၿငိမ္၀ပ္စြာ နားေထာင္ျခင္းသည္ တန္ဖိုးျဖစ္ပါသလား။ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ႐ိုင္းပင္းကူညီစိတ္ကို ပ်ိဳးေထာင္ မေပးသင့္ဘူးလား။

ျဖစ္ရပ္ (၃)


“ကဲဟယ္”

ေဒါက္ခနဲ ေခါင္းေခါက္ခံလိုက္ရေသာ ကေလးသည္ မ်က္ရည္လည္လာ၏။ မိခင္၏ အားမလို အားမရ ျဖစ္မႈ၊ စိတ္မရွည္မႈတို႕သည္ ေဒါသအျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

>> “ဒီေလာက္ေလးမွ မတြက္တတ္ဘူးလား ... ဟင္။ ေထာင္စမ္း၊ ညာဘက္လက္က လက္ေလးေခ်ာင္းေထာင္၊ ဘယ္ဘက္က လက္သံုးေခ်ာင္းေထာင္၊ ဟာ ... ေလးေခ်ာင္း ေထာင္ပါဆို၊ မေထာင္တတ္ဘူးလား။ ေလးေခ်ာင္း၊ ေလးေခ်ာင္း၊ ေဟာဒီလို ေလးေခ်ာင္း”

ကေလးမွာ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ျဖစ္ေနရွာ၏။ သံုးႀကိမ္ အေခါက္ခံရၿပီးမွ လက္ေလးေခ်ာင္း ေထာင္ျဖစ္သြားသည္။

“ဟုတ္ၿပီ ကဲ ... ေပါင္းေတာ့၊ ေလးနဲ႕ သံုးေပါင္း၊ ဟဲ့ ေပါင္းေလ၊ ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ”

“တစ္ ... ႏွစ္ ... သံုး ... ငါး ... ေျခာက္”

“ ဘာ သံုး ၿပီးရင္ ဘာလဲ။ ဟဲ့ ... သံုး ၿပီးေတာ့ ဘာ ... လဲ ... ဟား တစ္ႏွစ္သံုးေလးေတာင္ မေရတတ္ေတာ့ဘူးလားဟင္။ အဖ်င္း၊ အ.အ၊ အတံုး၊ နင္ ေတာ္ေတာ္ညံ့ပါလား။ ဟိုဘက္အိမ္က မိႏြယ္တို႕ဆို အေပါင္းအႏႈတ္ေတာင္ ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးေနၿပီ။ နင္ကေတာ့ ေဆာ့ဖို႕ပဲ သိတဲ့ေကာင္။ သြား ... လက္ပိုက္ၿပီး တစ္နာရီတိတိ ရပ္ေန၊ သြား ... ငါမျဖဳတ္ခုိင္းေသးဘဲ လက္ျဖဳတ္မယ္ မႀကံနဲ႕ တိုင္မွာ ႀကိဳးနဲ႕ တုပ္ထားမယ္။ သံုးနဲ႕ေလး မေပါင္းတတ္မခ်င္း ေဆာ့ရလိမ့္မယ္ မထင္နဲ႕”

ဂဏန္းမေပါင္းတတ္သျဖင့္ အခန္းေထာင့္မွာ ေတြေ၀စြာ လက္ပိုက္၍ ရပ္ေနရေသာ ကေလးငယ္သည္ ေလးႏွစ္အရြယ္ ျဖစ္ပါသည္။


>> ေမးခြန္း - မိခင္သည္ စာတတ္သည္ဟု သူ႕ကိုယ္သူ ေျပာလွ်င္ သင္ လက္ခံပါမည္လား။

“သားသမီးကို ခ်စ္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနမွ နမ္းပါ” တဲ့။

ဘယ္ေသာကာလတုန္းက စတင္ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အဆိုအမိန္႕လည္း မသိပါဘူး။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေရွးေဟာင္း လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအေပၚ ၾသဇာႀကီးခဲ့ပံု ေပၚတဲ့ ေရွးျမန္မာႀကီး တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အယူအဆ ျဖစ္မွာပါပဲ။ ဒီစကားကို ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အဘိုးအဘြားေတြ ေျပာၾကဆိုၾကတာ ၾကားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ သေဘာထားပါ။ ကေလးေတြဟာ သူတို႕ကို မိဘေတြက ခ်စ္မွန္းသိရင္ ကဲတတ္တယ္၊ ေရာင့္တတ္တယ္၊ ဆိုဆံုးမဖို႕ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ၾကာရင္ ပ်က္စီးသြားမွာပဲလို႕ ထင္ခဲ့ၾကတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကေလးဆိုတာ ႏွိမ္ထားမွ၊ ေၾကာက္ေအာင္လုပ္ထားမွ တန္ကာက်မယ္၊ ႏို႕မဟုတ္ရင္ “ငယ္ေသာ္ကား သား၊ ႀကီးေသာ္ က်ားတည့္၊ ငယ္ေသာ္ သမီး၊ ႀကီးေသာ္ မီးတည့္” ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္လို႕ ယူဆလိုက္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီ ေရွးေဟာင္း အယူဟာ အခုအခ်ိန္အထိ အရွိန္မကုန္ေသးပါဘူး။

“အိမ္က သားက သံုးႏွစ္ရွိၿပီ။ သိပ္ဆိုးတာပဲ၊ အေဖလည္း မေၾကာက္၊ အေမလည္း မေၾကာက္ဘူး။ အိမ္ေဘးက ဦးရာဂ်ဴးဆိုတဲ့ ကုလားႀကီးကိုေတာ့ ေၾကာက္တယ္၊ သူဆိုးၿပီ ငိုၿပီဆိုရင္ “ဦးရာဂ်ဴးေရ” လို႕သာ ေအာ္ေခၚလိုက္ တစ္ခါတည္း ၿငိမ္ၿပီး တိတ္သြားေတာ့တာပဲ။ ကေလးဆိုတာ သူေၾကာက္ရမယ့္ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိမွရွင့္” လို႕ မိခင္တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ သူ႕ခမ်ာ သူ႕သားကေလးမွာ အေၾကာက္တရား ရွိတာကို ဂုဏ္ယူေနပံုပါပဲ။ သူ႕စကား ၾကားရတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ေၾကာက္ေအာင္ အလုပ္ခံရပံုကို သတိရမိေသးေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ငိုေၾကာရွည္ေနတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိန္းတဲ့ အေဒၚႀကီးက “ဟာလ၀ါႀကီး လာေနၿပီ၊ လာေနၿပီ” ဆိုလိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း အငိုတိတ္ရေတာ့တာ၊ ဟာလ၀ါဆိုတာ ဘာမွန္း မသိဘဲနဲ႕ ေၾကာက္လိုက္ရတာေလ။ ေနာင္ ႀကီးလာမွ ဟာလ၀ါဆိုတာ အေတာ္စားလို႕ေကာင္းတဲ့ မုန္႕တစ္မ်ိဳးမွန္း သိရေတာ့တာ။

သားသမီးကို အိပ္ေပ်ာ္ေနမွ နမ္းရဲၾကရွာတဲ့ မိဘမ်ိဳးကို ငယ္ငယ္တုန္းက ေတြ႕ဖူး ျမင္ဖူးပါတယ္။ သူတို႕ခမ်ာ သားသမီးေတြ ေရွ႕မွာ မ်က္ႏွာကို တည္တည္ႀကီး လုပ္ထားၾကရရွာပါတယ္။ ေလသံကိုလည္း တင္းတင္းမာမာ ျဖစ္ေအာင္ အားစိုက္ၿပီး ေျပာၾကရရွာပါတယ္။ ႐ိုက္ႏွက္အျပစ္ေပးဖို႕ လိုလာၿပီ ထင္ရင္လည္း လက္မေႏွးေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရရွာပါတယ္။ ရင္ထဲက တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ လကၡဏာပံုရပိ္ေတြ မေပၚေအာင္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္တည္းထားရတာ၊ အတြင္းစိတ္ ခံစားမႈကို ဆန္႕က်င္ၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ျပေနရတာေတြဟာ အေတာ္ေတာ့ ပင္ပန္းၾကရွာမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႕ သူတို႕ အဲဒီလို ျဖစ္ေနၾကရတာလဲ။

“မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆကို လက္ခံ ယံုၾကည္ထားလို႕ပါ။ ၿပီးေတာ့ ကေလးရဲ႕ သဘာ၀ကို နားမလည္ၾကလို႕ပါ။ ၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားမႈေတြ လြဲေနလို႕ပါ” လို႕ စိတ္ပညာ ဆရာတစ္ဦးက ဆိုပါတယ္။
(၂)
ေၾကာက္ေအာင္လုပ္တာ ေကာင္းပါသလား။

ေလာကမွာ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးက အေၾကာက္တရားပဲတဲ့။ ကေလးေတြရဲ႕ အေၾကာက္တရားကိစၥ အေရးႀကီးပါတယ္။

ႏိုင္ငံတိုင္းရဲ႕ အဖိုးအထိုက္တန္ဆံုး သယံဇာတဟာ ေရနံမဟုတ္ပါဘူး။ သစ္ေတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တြင္းထြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေတြပါ။

ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ အေရးအႀကီးဆံုး ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ကေလးေတြပါ။

သူတို႕အေပၚ တန္ဖိုးထားမႈ အနည္းအမ်ားဟာ သက္ဆိုင္ရာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ စံခ်ိန္စံညႊန္း ဂရပ္မ်ဥ္း အနိမ့္အျမင့္ကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ သူတို႕ကို အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ ေပးျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုး အနာဂတ္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈပါပဲ။

အဲသေလာက္ အေရးတႀကီး တန္ဖိုးရွိတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ရင္ထဲကို ေၾကာက္စိတ္သြင္းေပးလိုက္တာဟာျဖင့္ အနာဂတ္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကို ေျမျမွဳပ္သၿဂႋဳဟ္ဖို႕ က်င္းတူးေပးလိုက္တာပါပဲ။

ေန႕စဥ္ဘ၀ရဲ႕ စိန္ေခၚခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ တုန္႕ျပန္ ျပဳမူပံုေတြဟာ ကေလးသူငယ္ဘ၀က ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ မကင္းတတ္ပါဘူး။ ဒီလို ဆိုလိုက္တာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဟာ မ်ိဳး႐ိုးဗီဇနဲ႕ အစဦး ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ သားေကာင္လံုးလံုး ျဖစ္တယ္လို႕ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေစာေစာပိုင္း ႏွစ္ကာလေတြရဲ႕ ၾသဇာဟာ အနည္းနဲ႕အမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႕အေပၚမွာ ရွိေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကေလးေတြနဲ႕ လူႀကီးေတြဟာ တစ္ခုတည္းေသာ ကမာၻမွာ ေနထိုင္ၾကတာလို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထင္ေနၾကတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးဟာ သူ႕ကမာၻေလးနဲ႕သူ သီးျခားေနေနတာပါ။ ကေလးအတြက္ ဒီေလာကႀကီးဟာ အသစ္စက္စက္ပါ။ အရာရာဟာ စိတ္၀င္စားစရာပါ။ သူတို႕ဟာ ကေလးကမာၻမွာ အံ့ၾသမႈ၊ ထိတ္လန္႕မႈေတြနဲ႕ သီးျခားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္ၿပီး လူႀကီးကမာၻထဲကို သူတို႕ဘာသာ သူတို႕ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ မွန္မွန္ကန္ကန္ တိုးထြက္လာႏိုင္ဖို႕ လက္ဦးဆရာေတြ အေရးႀကီးလွပါတယ္။

“မိဘေတြက ကိုယ္ ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြကို အေၾကာက္တရားနဲ႕ ဇြတ္ အဓမၼ ပံုသြင္းေပးေနၾကရင္ေတာ့ ကေလးေတြဟာ စိတ္က်န္းမာ ရင့္က်က္တဲ့၊ လူမႈေရး သိနားလည္တဲ့၊ စိတ္သတၱိနဲ႕ ျပည့္၀တဲ့၊ ေန႕စဥ္ ဘ၀မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ပိုင္ႏိုင္တဲ့ လူႀကီးေတြ ျဖစ္လာဖို႕ ခက္ပါတယ္။ ေမတၱာဓာတ္လႊမ္းၿခံဳၿပီး နားလည္မႈရွိတဲ့၊ လံုၿခံဳတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ႀကီးျပင္းခြင့္ရဖို႕ လိုပါတယ္” လို႕ စိတ္ေရာဂါကု ပါရဂူ ေဒါက္တာ ေရာဘတ္ရွီးက “ကေလး၏ ပထမ ငါးႏွစ္” ဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာ ေရးခဲ့ပါတယ္။

စာေရးဆရာမႀကီး ၾကည္ေအးရဲ႕ “ေမတၱာမီးအိမ္” ၀တၳဳမွာလည္း ဒီသေဘာေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ အတၱႀကီးလြန္းလွတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ စ႐ိုက္အဖြဲ႕ဟာ ေက်ာစိမ့္စရာပါ။ သမီးကေလး လူမွန္းသိစ အရြယ္မွာပဲ မိခင္ျဖစ္သူက လင္ေယာက္်ားရဲ႕ဒဏ္ မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္ ထြက္ေျပးသြားတဲ့အခါ ဖခင္ရဲ႕ နာက်င္မႈနဲ႕ အခ်စ္ဟာ သမီးေလး “အျဖဴ” အေပၚ ပံုၿပီး က်ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အခ်စ္ႀကီးသေလာက္ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းစြာ ဖိႏွိပ္ ဆက္ဆံခဲ့တဲ့ ဖခင္ရဲ႕ တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းကမ္းေတြ၊ အျပစ္ေပးမႈေတြ ေအာက္မွာ ႀကီးျပင္းလာရတဲ့ အျဖဴဟာ စိတ္ေ၀ဒနာသည္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ အျဖဴရဲ႕ မသိစိတ္က ဖခင္ကို ေသေစခ်င္ေနတယ္။ ဖခင္ေသၿပီး ငရဲခံေနရတယ္လို႕ အိပ္မက္မက္ၿပီးတိုင္း အျဖဴဟာ စိတ္ေရာဂါေဆး႐ံုကို ေရာက္ေရာက္ သြားရတာပါပဲ။ အသက္ သံုးဆယ္နီးပါး ေရာက္တဲ့အထိ အိမ္နဲ႕ ေဆး႐ံု လြန္းျပန္သြားေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းမာလွတဲ့ ဖခင္ကေတာ့ သူ႕စ႐ိုက္ကို မေျပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး။ “က်ဳပ္သမီးကို က်ဳပ္ေလာက္ ဘယ္သူမွ မခ်စ္ႏိုင္ဘူး” လို႕ သူက နာက်င္စြာ ေပါက္ကြဲပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခ်စ္သူ ဆရာ၀န္ရဲ႕ အားေပးကူညီမႈနဲ႕ အျဖဴဟာ သူ႕ကိုယ္သူ ေတြ႕ရွိေအာင္ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ အမွန္ကို ရင္ဆိုင္ရဲေအာင္ အားထုတ္ခဲ့ရပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအားျဖင့္ ဖခင္ကို မွီခိုေနရတဲ့ အျဖစ္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ အျဖဴဟာ သူဘယ္သူပဲလို႕ ပီသလာေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ယူရတဲ့ အေၾကာင္း ေဒၚၾကည္ေအးက သူရဲ႕ အံ့ၾသႏွစ္သက္ဖြယ္ စကားေျပအတတ္နဲ႕ ေရးဖြဲ႕ထားလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျဖဴလို႕ ထင္ျမင္လိုက္ရတဲ့ အထိပါပဲ။

ကိုယ္ေျပာတဲ့အတိုင္း ကေလးေတြက နားေထာင္လိုက္နာတာကို မိဘနဲ႕ ဆရာေတြက သေဘာက်ပါတယ္။ ဒါကို တန္ဖိုးလို႕ ျမင္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ခ်စ္ခင္စိတ္ကို အေၾကာင္းခံတာဆိုရင္ ဒါဟာ တန္ဖိုးပါ။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ကို အေၾကာင္းခံတာဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ စဥ္းစားစရာ ကိစၥပါ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အသက္ ႏွစ္ႏွစ္နဲ႕ ငါးႏွစ္ၾကားအရြယ္ ကေလးငယ္ေတြဟာ လူႀကီး ေျပာတာကို နားမေထာင္တတ္ၾကပါဘူး။ ဒါဟာ သဘာ၀က်ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ဒီအရြယ္ပိုင္းမွာ ကေလးငယ္ဟာ သူ႕ကိုယ္သူ ယံုၾကည္စိတ္၊ သူကိုယ္တိုင္ စူးစမ္း လုပ္ကိုင္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတြ တိုးပြားလို႕ပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ လူႀကီးေတြက သူ႕ကို ဂ႐ုစိုက္ စိတ္၀င္စားမႈ ျပတာကို လိုခ်င္လို႕ တမင္ နားမေထာင္တာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြ အဖို႕မွာေတာ့ ေအာင့္သက္သက္ ျဖစ္ရတာေပါ့။ “ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြမွာ ဒီသဘာ၀ ရွိတယ္ဆုိတာ သိထားရင္ သူတို႕ကို ဘယ္လိုဆက္ဆံရမယ္ဆိုတာ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္” လို႕ ေဒါက္တာေရာဘတ္ရွီးက ရွင္းျပပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူႀကီးေတြကေတာ့ နားလည္ဖို႕ မႀကိဳးစားၾကတာ မ်ားပါတယ္။ တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္ ေျပာလို႕ နားမေထာင္ဘူးဆိုရင္ ႀကိမ္လံုးဆီ မ်က္စိေရာက္ေတာ့တာပါ။ “ဒီေလာက္ ေခါင္းမာလွတဲ့ ကေလး။ လာခဲ့စမ္း၊ နင့္အက်င့္ကို ခၽြတ္ရမယ္” ဆိုၿပီး ႀကိမ္ကို ၀င္ေတာ့တာပါ။ ကိုယ့္ရဲ႕ေဒါသကို ႐ုိက္ႏွက္ျခင္းနဲ႕ ေျဖေဖ်ာက္ဖို႕သာ အာ႐ံုထားၾကတာမို႕ ကေလးရဲ႕ ခံစားမႈကိုေတာ့ ဂ႐ုမစိုက္တတ္ၾကပါဘူး။ ကိုယ္ေျပာတာကို ကေလး နားလည္ေအာင္ လုပ္ခ်င္လာေအာင္ အားမထုတ္ေတာ့ဘဲ ဆူပူဟိန္းေဟာက္လို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႀကိမ္လံုး ကိုင္လိုက္လို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အလြယ္တကူ ေျဖရွင္းပစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒီနည္းက လြယ္တယ္ေလ။ ပညာမလိုဘူး။ အျပန္အလွန္ ညွိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးစရာ မလိုဘူး။ ဒါမလုပ္နဲ႕ လုပ္ရင္ ႐ိုက္မယ္။

ကေလးေတြ သိပ္ေဆာ့ရင္လည္း လူႀကီးက မႀကိဳက္ပါဘူး။ အပူအပင္မရွိ ေဆာ့ခဲ့ရ၊ ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ကေလးဘ၀ကို သူတို႕ကိုယ္တိုင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့လို႕လား မသိဘူး။ ကေလးေတြ ဆူညံေအာ္ဟစ္မယ္၊ တဒုန္းဒုန္းနဲ႕ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္မယ္ဆိုရင္ သူတို႕က ေျခာက္လွန္႕ ေငါက္ငမ္းၾကပါတယ္။ ေငါက္လို႕မရရင္ ႐ိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သုေတသီေတြကေတာ့ ေဆာ့ကစားတာဟာ ကေလးအတြက္ အေရးႀကီးတယ္လို႕ ေျပာၾကပါတယ္။ လူႀကီးေတြေျပာတဲ့ ေဆာ့တယ္ဆိုတာ အမွန္ေတာ့ ကေလးေတြ အလုပ္လုပ္ေနတာပါ။ သူတို႕ သင္ယူေနတာပါ။ ကေလးေတြ မီးျခစ္ကိုင္မယ္၊ ကတ္ေၾကးကိုင္မယ္၊ ဓားကိုင္မယ္ဆိုရင္ “ ဟဲ့ ... ဟဲ့ ... မကိုင္နဲ႕ ေလာင္သြားလိမ့္မယ္၊ ရွသြားလိမ့္မယ္” ဆိုၿပီး အလန္႕တၾကား ေအာ္ဟစ္ဟန္႕တားလိုက္ရင္ ကေလးဟာ ဒီပစၥည္းေတြအေပၚ ေၾကာက္စိတ္၀င္ၿပီး မထိရဲ၊ မကိုင္ရဲ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ ကေလးကို ေၾကာက္ေအာင္လုပ္မဲ့အစား “ဒါကို ဒီလို လုပ္ရတယ္၊ ဓားမရွေအာင္ ဒီလို ကိုင္ရတာ” လို႕ သင္ျပၿပီး အက်ိဳးနဲ႕ အျပစ္ကို ရွင္းလင္းျပမယ္ဆိုရင္ ကေလးဟာ အသစ္တစ္ခုကို တတ္ေျမာက္ သိရွိၿပီဆိုၿပီး ရဲ၀ံ့အားတက္သြားမွာပါ။
ကစားျခင္းဟာ ကေလးအတြက္ သင္ယူေနျခင္းပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းမွာ ကေလးငယ္ေတြဟာ စာအုပ္ေရွ႕မွာ၊ ခံုေနာက္မွာ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနတာကို တန္ဖိုးလို႕ ဆရာေတြက ယူဆၾကပါတယ္။ အတန္းႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအဖို႕ေတာ့ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတန္းငယ္တဲ့ ကေလးေတြအဖို႕ေတာ့ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႕ ပညာရွင္ေတြက ေျပာလာၾကပါၿပီ။

“အသက္ငါးႏွစ္နဲ႕ ရွစ္ႏွစ္ကေလးေတြကို အတန္းႀကီးေတြ သင္သလို သင္ဖို႕ မေကာင္းပါဘူး။ သူတို႕ကို တစ္မ်ိဳးသင္ရပါတယ္။ စာသင္ခန္းထဲမွာ လႈပ္ရွားသြားလာေနရတာထက္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ၿပီး ဆရာ ေျပာသမွ် နားေထာင္ေနရတာက ကေလးငယ္ေတြအဖို႕ ပိုၿပီး ၿငီးေငြ႕ပင္ပန္းေစပါတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ သဘာ၀က တစ္ေနရာတည္းမွာ ၿငိမ္ၿပီး အၾကာႀကီး မထိုင္ႏိုင္ပါဘူး” လို႕ သင္ၾကားမႈ ပညာရွင္တစ္ဦးက ဆိုပါတယ္။ ပညာေရးသမား တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဒီလိုေတာင္ ဆိုပါရဲ႕။ “ကေလးေလးေတြကို စာအုပ္ေတြ၊ ခံုေတြ ၾကားမွာ တစ္ေန႕လံုး ထိုင္ခိုင္းထားရမယ္ဆိုတာ အေတာ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အေတြးအျမင္ပဲ” တဲ့။

တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးတဲ့ ေနရာေတြက သူငယ္တန္း စာသင္ခန္းေတြကို ၾကည့္ရင္ ကေလးေတြဟာ ဆရာ၊ ဆရာမနဲ႕အတူ ကစားၾက၊ ပံုေျပာၾက လုပ္ေနတာကို ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းဆိုတာ စာေတြသင္တဲ့ ေနရာလို႕ အစြဲရွိထားသူေတြ အဖို႕ေတာ့ အံ့အားတသင့္နဲ႕ ဘ၀င္မက် ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ စာသင္ခန္းဆိုတာ ထိုင္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာ ဆရာက ရပ္ၿပီး စာသင္ေနတာ၊ စာသင္သံနဲ႕ စာအံသံမွ တစ္ပါး အျခားအသံ မရွိသင့္တဲ့ေနရာလို႕ ထင္ျမင္သူေတြကေတာ့ “အမယ္ေလး ပ်က္စီးကုန္ပါၿပီ” လို႕ ေအာ္ေကာင္း ေအာ္ပါလိမ့္မယ္။

မွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းဆိုတာ အတန္းႀကီးငယ္မေရြး စာေတြသင္တဲ့ေနရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာကို ႀကိမ္လံုးနဲ႕ တြဲၿပီး ျမင္ေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္တန္းမွာေတာင္ ဆရာက စာသင္ခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ စကားေျပာရင္ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ျမင္ရင္ ၾကားရင္ အျပစ္ေပးပါတယ္။ အျပစ္ေပးခံရမွာ ေၾကာက္တာနဲ႕ ဒီအရြယ္ ကေလးငယ္ေတြမွာ အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ျခင္း၊ အတူပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းေတြ ေပ်ာက္ပ်က္ရပါတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အေပါင္းအသင္း ဖြဲ႕ျခင္းဆိုတဲ့ “အ” တစ္လံုးဟာ “အေရး၊ အဖတ္၊ အတြက္” ဆိုတဲ့ “အ” သံုးလံုးထက္ ဒီအရြယ္မွာ ပိုၿပီး အဓိကက်တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေခတ္တုန္းက မသိခဲ့ၾကဘူးေလ။ မသိေတာ့ ကေလးေတြ အရိုက္ခံရတာေပါ့။ ကေလးေတြ ေၾကာက္စိတ္၀င္ေတာ့တာေပါ့။ အစပိုင္းမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ (၂)ကို ျပန္ၾကည့္ရင္ အတန္းငယ္ ကေလးေလးေတြကို အတန္းႀကီး ကေလးေတြနဲ႕ တသေဘာတည္း ျမင္တာေၾကာင့္ စာသင္ခန္းတြင္း ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ျခင္း၊ အျပန္အလွန္ ကူညီျခင္း စိတ္ဓာတ္ေတြ ထိခိုက္သြားႏိုင္တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ လိုလားအပ္တဲ့ ဒီစိတ္ဓာတ္ေတြအစား မလိုလားအပ္တဲ့ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ၀င္သြားရျခင္းသာ အဖတ္တင္ရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ကေလးငယ္ေလးေတြကို စာေတြ အမ်ားႀကီးသင္တဲ့ ကိစၥ။ ဒါဟာ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမွာ ရွိၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ကိုယ့္ကေလး စာျမန္ျမန္တတ္ေစခ်င္တယ္။ စာေတာ္ေစခ်င္တယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အေတာ္ဆံုး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ၿပိဳင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ ျပင္ပ မူႀကိဳေက်ာင္းေတြက မိဘေတြအႀကိဳက္ စာေတြ သင္ေပးၾကပါေရာ။ အဲဒီလို မိဘနဲ႕ ဆရာရဲ႕ ဖိအားေတြေအာက္မွာ ကေလးငယ္ခမ်ာ မႏိုင္၀န္ထမ္းရေတာ့တာပဲ။
“ငါးႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ဟာ စာဖတ္တတ္ဖို႕ မလိုေသးဘူး” လို႕ ပညာရွင္ေတြ သတိေပးၾကေပမယ့္ ကေလးဟာ ႀကိမ္တို႕ၿပီး အေမာင္းခံေနရရွာတယ္။ ဒီအေျခအေနမွာ ေက်ာင္းဆိုတာ သူ႕အတြက္ ငရဲခန္းလို႕ ခံစားသြားႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းကို ေၾကာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ပညာသင္တယ္ဆိုတာ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္မလာဘဲ ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းျခင္းလို႕ ခံစားသြားမယ္ဆိုရင္ ပညာကို မုန္းသြားႏိုင္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးကို မုန္းသြားႏိုင္တယ္။ လူေတြကို မုန္းသြားႏိုင္တယ္။ ဒါ အႏၲရာယ္သိပ္ႀကီးတဲ့ ကိစၥပါ။

“သူငယ္တန္းက ကေလးတစ္ေယာက္ကို 'က' ႀကီး ႏွစ္မ်က္ႏွာေရးဖို႕ အိမ္စာေပးလိုက္တဲ့ အဓိပၸာယ္က ဘာလဲ။ အဓိပၸာယ္ အမွန္က သူ႕လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ျဖစ္လာေအာင္ ေလ့က်င့္တာက အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ပါ။ ကႀကီးဆိုတာ ဘာအဓိပၸာယ္မွန္းလဲ မသိဘဲနဲ႕ အလံုး (၁၀၀) ေရးၿပီးဖို႕က အဓိက မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုဟာက မိဘေတြေရာ တခ်ိဳ႕ဆရာေတြေရာ အဓိပၸာယ္ေကာက္ပံု လြဲေနၾကတယ္” လို႕ ပညာေရး သုေတသနဌာနက ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးက ဆိုပါတယ္။ အဲဒီလို နားလည္ပံု လြဲတဲ့အတြက္ အိမ္စာလုပ္ဖို႕ ေၾကာက္ေနရွာတဲ့ ကေလးငယ္ဟာ အ႐ိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ငတံုး၊ ငအ၊ ငဖ်င္း စသည္ျဖင့္ ဖိႏွိပ္ မာန္မဲမႈေသာ္လည္းေကာင္း ခံရပါတယ္။

“အမွန္ေတာ့ ကေလးေတြက ျပႆနာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ တကယ့္ ျပႆနာက လူႀကီးေတြ” လို႕ စိတ္ပညာ ဆရာတစ္ဦးက ရယ္ေမာပါတယ္။

ကေလးေတြကို ဘာျဖစ္လို႕ ေၾကာက္ေအာင္ လုပ္တတ္ၾကသလဲဆိုေတာ့ လူႀကီးေတြ ကိုယ္ႏိႈက္က ေၾကာက္ေအာင္ အလုပ္ခံခဲ့ၾကရလို႕ပါ။ သူတို႕ကိုယ္ႏိႈက္မွာကိုက ေၾကာက္စိတ္ေတြ ရွိေနလို႕ပါ။ သူတို႕ကိုယ္တုိင္မွာလည္း ဘ၀ဆိုတာႀကီးရဲ႕ ႀကိမ္လံုးနဲ႕ အ႐ိုက္ကို ခံေနရတာကိုး၊ ေလာကမွာ စြမ္းအင္မဲ့ေလေလ ဘ၀ရဲ႕ အ႐ိုက္ကို ပိုခံရေလေလလို႕ စြဲမွတ္ယံုၾကည္လာၾကတဲ့အခါ ကိုယ့္မ်ိဳးဆက္ကို စြမ္းအင္ေတြ ျပည့္ေစခ်င္စိတ္နဲ႕ အဓမၼ ႀကိဳးစားၾကေတာ့ပါပဲ။
ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့ အမွန္တကယ္ သနားစရာ ေကာင္းေနတာက လူႀကီးေတြ ျဖစ္ေနပါေရာလားဗ်။

(၃)

ႀကိမ္လံုးအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတိုင္း အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ႀကံဳခဲ့ရတာေလး တစ္ခုကို အၿမဲသတိရေနမိပါတယ္။
ျမန္မာစာအခ်ိန္မွာ ပင္ရင္းစကားေျပ လက္ေရြးစင္ထဲက “မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ငါးေျခာက္ျပား” ေဆာင္းပါးကို သင္ၿပီးစေပါ့။ မင္းတုန္းမင္း ငယ္ရြယ္စဥ္ ေမာင္လြင္ဘ၀က စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ဆီမွာ ပညာသင္ၾကားခဲ့ရတယ္။ တစ္ေန႕မွာ အင္းသားႀကီး ငၾကဴက ငါးေျခာက္ျပားႀကီး တစ္ျပား လာၿပီးလွဴတယ္။ ဆရာေတာ္က ငါးေျခာက္ကို သိပ္ႀကိဳက္ပါသတဲ့။ ေက်ာင္းမွာကလည္း ငါးေျခာက္ ျပတ္လပ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က ေမာင္လြင္ကို က်က္သေရခန္းထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕ ဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးတဲ့အခါ ေမာင္လြင္ကို ငါးေျခာက္ဖုတ္ခိုင္းေတာ့ ငါးေျခာက္က ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ဆရာေတာ္က လက္ေဆးၿပီး ႏွမ္းဆီေမႊးေမႊးနဲ႕ ေရာက္လာမယ့္ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ေမာင္လြင္မွာ ဘယ္လိုမွ ရွာေဖြ ေမးျမန္း စံုစမ္းလို႕မရဘဲ ဗ်ာမ်ားေနခိုက္ “ဟဲ့ ... ငလြင္ မရေသးဘူးလား” လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ညွိဳးညွိဳးငယ္ငယ္နဲ႕ပဲ ငါးေျခာက္ျပားႀကီး ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အေၾကာင္း တင္ေလွ်ာက္ရေတာ့တယ္။ “ငလြင္ ... လာခဲ့” လို႕ ထား၀ယ္ႀကိမ္ကို ဆြဲၿပီး ေခၚလိုက္တဲ့ ဆရာေတာ့္အသံက ေက်ာင္းသားအားလံုးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ကန္လန္႕ျဖတ္ ၀င္သြားပါသတဲ့။ “ဟဲ့ ... ငလြင္ နင္ဟာ ဘုရင့္သား၊ အေၾကာင္းညီညႊတ္ရင္ ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ ရမယ့္သူ၊ ဒီလုိလူက ငါးေျခာက္ျပားေလး တစ္ခ်ပ္ကိုေတာင္ လံုၿခံဳေအာင္ မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရင္ ႏိုင္ငံကို နင္ ဘယ္လို လံုၿခံဳေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေတာ့မလဲ” လို႕ ေမးၿပီး အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမပါသတဲ့။

ဒီေဆာင္းပါးကို သင္ၿပီးေတာ့ ဆရာက သင္႐ိုးထဲက ေမးခြန္းေတြကို အေျဖခိုင္းပါတယ္။ ေမးခြန္းတစ္ခုက “စံေက်ာင္းဆရာေတာ္၏ ဆံုးမမႈကို သင္လက္ခံပါသလား” လို႕ အဓိပၸာယ္မ်ိဳး ေပါက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ေနာက္တစ္ေန႕ ျမန္မာစာ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာဟာ အတန္းထဲကို ေျခသံျပင္းျပင္းနဲ႕ ၀င္လာပါတယ္။ အေျဖလႊာေတြကို စားပြဲေပၚ ဘုန္းခနဲ ျမည္ေအာင္ ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဆရာ့မ်က္ႏွာက နီၿပီးတင္းလို႕။ တစ္တန္းလံုးကို ေ၀့၀ဲၿပီး ၾကည့္တယ္။ တစ္တန္းလံုးကလည္း ၿငိမ္လို႕။ ဆရာ ဘာျဖစ္လာတာပါလိမ့္လို႕ ေတြးေနၾကပံုပဲ။
ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကိုေခၚၿပီး အတန္းေရွ႕ ထြက္ခိုင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးခံုက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ထြက္လာပါတယ္။ ဆရာက အေျဖလႊာတစ္ရြက္ကို ဆြဲထုတ္ၿပီး အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေပးလိုက္တယ္။

“ဒါ မင္းအေျဖလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ”
“ေအး တစ္တန္းလံုးၾကားေအာင္ ဖတ္စမ္း”

နည္းနည္း အံ့ၾသေနပံုနဲ႕ ေက်ာင္းသားက သူ႕အေျဖကို ဖတ္ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ႕ ဆံုးမပံုကို သူမႀကိဳက္ေၾကာင္း၊ ဆံုးမမႈ သေဘာထားကို သံသယျဖစ္မိေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ရဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ခံစားမႈဟာ တပည့္ကို လမ္းညႊန္ခ်င္စိတ္ထက္ မိမိ အလြန္တရာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို ဘုဥ္းမေပးရတဲ့အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဒါသစိတ္က ပိုၿပီး ႀကီးမားေနႏိုင္ေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ဒီေလာက္ ႐ိုက္ႏွက္ အျပစ္ေပးစရာ မလိုေၾကာင္း၊ နား၀င္ေအာင္ ဆံုးမလွ်င္ ရပါလ်က္ႏွင္ ့ေသရာပါ အမာရြတ္ထင္ေအာင္ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းဟာ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ဟု သံသယ ျဖစ္စရာရွိေၾကာင္း၊ ဘုရားသားေတာ္တို႕ မည္သည္ ရသတဏွာျဖင့္ ဆြမ္းဘုဥ္းမေပးသင့္သည္ကို သတိရသင့္ေၾကာင္း၊ ဆရာကိုယ္တိုင္က ဤ၀ိနည္းကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါဘဲ၊ တပည့္ကို ဆံုးမျခင္းမွာ စဥ္းစားဖြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အသားနာမွ အ႐ိုးစြဲေအာင္ မွတ္မယ္လို႕ ထင္ၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပး ဆံုးမခဲ့ေပမယ့္ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္မွာ ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံ တစ္ခုလံုးကို အဂၤလိပ္လက္ ထိုးေပးလိုက္ရတဲ့အတြက္ ဒီဆံုးမနည္းဟာ မေအာင္ျမင္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလိုေတြ ေျဖထားတာဗ်။ တစ္တန္းလံုးကေတာ့ တခိခိနဲ႕ ရယ္ၾကတယ္။ သူတစ္ေၾကာင္းဖတ္လိုက္၊ ခိခနဲ က်ိတ္ရယ္လိုက္ၾကနဲ႕။ ဆရာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရယ္ေလ ေဒါသထြက္ေနေလပါပဲ။
ေက်ာင္းသားဖတ္ၿပီးသြားေတာ့ ဆရာက သူ႕ကိုေမးတယ္။

“ မင္း ငါ့ကို ေနာက္တာလား”
“ဟာ ... မဟုတ္ဘူး ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းကို ေျဖတာပါ”

“ကဲ ... အားလံုး သူေျဖတာကို လက္ခံၾကသလား၊ တစ္ေယာက္စီ ေမးမယ္၊ ကဲ ... မင္းကစ၊ သူေျဖတာ မွန္သလား မွားသလား”
ပထမဆံုး အေမးခံလိုက္ရတဲ့ ေရွ႕ဆံုးခံုက ေက်ာင္းသားဟာ ႐ုတ္တရက္ ဘာေျဖရမွန္း သိပံု မရဘူး။ အေျဖရွင္ ေက်ာင္းသားကို ၾကည့္လိုက္၊ ဆရာ့ကို ၾကည့္လိုက္၊ ေဘးဘီကို ၾကည့္လိုက္နဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီ ေက်ာင္းသားရဲ႕ အေျဖကို ႀကိဳက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕လို ခံစားမိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕လို မေျဖတတ္ဘူး။ သူ႕လို ေထာင့္ေစ့ေအာင္ မျမင္တတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူ႕လို မေျဖရဲဘူး။ တစ္တန္းလံုး လိုလိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲလို႕ ထင္တယ္။ သူတို႕ မ်က္ႏွာေတြကို ၾကည့္ရင္ သိသာပါတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ ေျဖေလကြာ”

ေရွ႕ဆံုးက ေက်ာင္းသားခမ်ာ တုန္သြားပါတယ္။ အေျဖရွင္ေက်ာင္းသားကို တစ္ခ်က္ ခိုးၾကည့္ၿပီး ေခါင္းငံု႕ခ်လိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာက မွန္သလား၊ မွားသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းႏွစ္ခုကို ေမးေနတယ္ဆိုေပမယ့္ အမူအရာ၊ ေလသံ၊ ဖန္တီးထားတဲ့ အေငြ႕အသက္ေတြက “မွားတယ္လို႕ ေျဖစမ္း။ မေျဖရင္ ႀကိမ္လံုး”လို႕ ေျပာၿပီးသား ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဆရာဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို လိမ္ေနသလို သူတရားပါတယ္ ျဖစ္ေအာင္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ျပန္လိမ္ေနတာပါ။ ဒါကို အဲဒီ ေက်ာင္းသားလည္း သေဘာေပါက္ဟန္ တူပါရဲ႕။

“သူေျဖတာ မွားပါတယ္”

“ဟုတ္ၿပီ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္”

“မွား ... အဲ ... မွားပါတယ္”

“ေနာက္တစ္ေယာက္”

“မွားပါတယ္”

တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေမးလာလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထရပ္လိုက္တယ္။ အသက္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္းရွဴလိုက္တယ္။
“မွားပါတယ္”
အေျဖရွင္ ေက်ာင္းသားကို မၾကည့္ရဲပါဘူး။ ေခါင္းငံု႕ၿပီး ခံုေပၚက စာအုပ္ကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ထူးျခားတာက ေက်ာင္းသားအားလံုးက အဲဒီလိုပဲ။ လူကုန္သြားေတာ့ ဆရာက အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေနာက္ေျပာင္မႈနဲ႕ အတန္းေရွ႕မွာ ႐ိုက္ပါတယ္။ ႀကိမ္လံုးသံ တစ္ခ်က္ၾကားရတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ တစ္ေနရာမွာ နာနာသြားသလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အ႐ိုက္ခံေနရသလိုပဲ။ တစ္တန္းလံုးလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ခံစားေနရမွာပါ။
အဲဒီေက်ာင္းသားဟာ ေက်ာင္းေျပာင္းသြားပါတယ္။
ကိုယ့္ထင္ျမင္ခ်က္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆံုး႐ံႈးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာ့မွာ အဲဒီလို တပည့္မ်ိဳး ဆံုး႐ံႈးလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဒီလို ေက်ာင္းသားမ်ိဳး ဆံုး႐ံႈးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက ဆန္႕ေတြးလိုက္ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ဒါ ဆံုး႐ံႈးမႈပါ။ ဘာျဖစ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခံစားမႈခ်င္း တူပါလ်က္နဲ႕ သူ႕လို မေျဖရဲခဲ့တာလဲ။ ေျဖရဲသူ ရွိလာတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လို႕ သူမွန္တယ္လို႕ မေျပာရဲခဲ့တာလဲ။
အာ႐ံုထဲမွာေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႀကံဳႀကိဳက္ဆံုစည္းခဲ့ရတဲ့ ႀကိမ္လံုးေတြ၊ ႀကိမ္လံုးေတြ၊ ႀကိမ္လံုးေတြ ...။ ခက္ထန္တဲ့ အမူအရာေတြ။
၀ဲခနဲ ... ၀ဲခနဲ
တင္းခနဲ ... တင္းခနဲ
ရႊမ္းခနဲ ... ရႊမ္းခနဲ
အေမေရ ... ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္လွခ်ည့္။
(၄)

အဲသလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေသြးထဲမွာ အေၾကာက္မ်ိဳးေစ့ေတြ ပြားမ်ားလာၿပီး အရြယ္ရလာတာနဲ႕အမွ် ေၾကာက္သီးေတြ တတြဲတြဲ၊ ေၾကာက္ပြင့္ေတြ တေ၀ေ၀နဲ႕။

လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႕ လိုအပ္တဲ့ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြ ရွိရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာရဲဘူး။ အျပဳဘက္က ျမင္ၿပီး ေျပာင္းလဲပစ္ရင္ အက်ိဳးရွိမယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာႀကီး သိေနျမင္ေနပါလ်က္ကနဲ႕ အထက္လူႀကီး မႀကိဳက္မွာစိုးလို႕ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ အႀကံမျပဳရဲပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက အႀကံ၊ အေတြး၊ အျမင္၊ သေဘာထားေတြကိုလည္း ဘယ္သူကမွ မေတာင္းၾကဘူးေလ။ သင္ခဲ့ရတဲ့ ပညာေတြ စာအုပ္ထဲ ျပန္သြားလည္း သြားေပေရာ့ေပါ့။ ေဟာဒီ ပေရာဂ်က္ဟာ ဘယ္ေနရာမွာ မွားေနတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေပမယ့္ ဒါဟာ ေျပာရမယ့္ ကိစၥလို႕ ကၽြန္ေတာ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္ မွန္တယ္လို႕ ထင္လာတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အထက္ အဆင့္အဆင့္၊ ေအာက္အဆင့္ဆင့္က လူေတြအားလံုးက ဒါကို မွန္တယ္ ထင္လာၾကရင္ျဖင့္ ...
ဌာန မနာဘူးလား။

တိုင္းျပည္ မနာဘူးလား။
ပညာရပ္ အျမင္နဲ႕ၾကည့္ရင္ တစ္ကမာၻလံုးနဲ႕ လူသားအားလံုး နာပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ...

*မေသခင္ ျဖည့္ဆည္းရမည့္ ဘ၀အရည္အေသြးမ်ား*

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “မေသခင္ သုတၱန္” လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ “ပုေရာေဘဒ သုတၱန္” မွာ မေသခင္ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ ဘ၀ အရည္အေသြး ေတြကို တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ေဟာၾကားထား ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားတိုင္းနဲ႔ ျမင့္ျမတ္လိုတဲ့ လူသားတိုင္း မျဖည့္မျဖစ္ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ စိတ္ဓါတ္ အရည္အေသြး၊ ဘ၀ အရည္အေသြးေတြ ျဖစ္လို႔ အက်ဥ္းဆံုး ခ်ဳပ္ၿပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

မေသခင္မွာ တဏွာကင္းေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ လံုး၀ မကင္းေတာင္ နည္းႏိုင္သမွ် နည္းရပါမယ္။ အစြန္းထြက္တဲ့ တဏွာမ်ိဳး၊ လြန္ကဲ ေဖာက္ျပန္တဲ့ တဏွာမ်ိဳး လံုး၀မျဖစ္ေအာင္ သတိနဲ႔ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရပါမယ္။

ၿပီးဆံုးခဲ့တဲ့ အတိတ္အေၾကာင္း၊ ျဖစ္မလာေသးတဲ့ အနာဂတ္ အေၾကာင္းေတြကို မလိုအပ္ဘဲ ေတြးေတာေနၿပီး စိတ္ပင္ပန္း မေနသင့္ပါဘူး။ မေသခင္ ကိုယ္တကယ္ပိုင္တဲ့ ပစၥဳပၸန္ တစ္ခဏေလးမွာပဲ စိတ္ကို တည့္တည့္ ခ်ထားၿပီး လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္။

မေသခင္မွာ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ေဒါသမီး မေလာင္ၿမိဳက္ေအာင္ တိမ္းေရွာင္ႏိုင္ရ ပါမယ္။ ထစ္ကနဲရွိ ေဒါသ ထြက္တာမ်ိဳး မလုပ္သင့္ပါဘူး။ သူလည္း တစ္ေန႔ေသ၊ ကိုယ္လည္း တစ္ေန႔ေသမယ့္ကိစၥ ဘာလို႔ေဒါသ ထြက္ေနဦးမွာလဲ။

ေနရာတကာမွာ စိတ္ပူပန္တတ္တဲ့ သူလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ တိုေတာင္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးကို စိတ္ ပူေလာင္မႈေတြနဲ႔ ဘာလိို႔ အခ်ိန္ ျဖဳန္းပစ္မွာလဲ။ စိတ္ေအးေအး၊ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ အရာရာကို ေယာနိေသာ မနသိကာရ ထားတတ္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။

ရွိတဲ့ဂုဏ္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မရွိတဲ့ ဂုဏ္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၾကြားတတ္၀ါတတ္၊ ဂုဏ္ၿပိဳင္တတ္တာ မ်ိဳးလည္း ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။ ကိုယ္လုပ္တာ၊ ကိုယ္ပိုင္တာ လူတကာ လွည့္ၾကြားေနရတဲ့ အရသာက ေသရင္ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမ်ား အက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာ မို႔လဲ။

လုပ္သင့္တာ မလုပ္ခဲ့မိ ေလျခင္း၊ မလုပ္သင့္တာ လုပ္ခဲ့မိ ေလျခင္းလုိ႔ ေနာင္တရ စိတ္ ပူပန္ေနတာ မ်ိဳးလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ အသိမွန္၊ သတိမွန္ရတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး လုပ္သင့္တာလုပ္၊ မလုပ္သင့္တာ မလုပ္ဘဲေနရင္ မေသခင္ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနပါၿပီ။

ႏႈတ္ေစာင့္စည္းသူ၊ စကားကုိ ဉာဏ္နဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ ေျပာသူလည္း ျဖစ္ရပါမယ္။ အပိုစကားေတြ၊ အက်ိဳးမဲ့ စကားေတြကို စိတ္ထင္တိုင္း ေလွ်ာက္ေျပာေနလို႔ ကိုယ့္ပါးစပ္လည္း က်က္သေရ ရွိမလာႏိုင္သလို၊ မေသခင္ ကိုယ့္ဘ၀လည္း က်က္သေရ ရွိမလာႏိုင္ပါဘူး။

မေသခင္ ကာလေလးက တိုတုိေလးမို႔ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ ေတြးေတာၿပီးလည္း အခ်ိန္မျဖဳန္းသင့္ ပါဘူး။ ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ျပန္မရႏိုင္တဲ့ အတြက္ လက္ထဲ ေရာက္လာသမွ် အခ်ိန္တိုင္းကို စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ အျပည့္နဲ႔ အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်တတ္ ရပါမယ္။

ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ရွိဘ၀ကို မေက်နပ္ဘဲ မေရရာ မေသခ်ာတဲ့ အနာဂတ္ဘ၀ကုိ ပံုေဖာ္ တပ္မက္ေနတာမ်ိဳးလည္း လံုး၀ မျဖစ္ေစသင့္ပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ ထိုက္တန္လို႔ ရလာတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံၿပီး ေနတတ္ေအာင္ ေနရပါမယ္။ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ကို ဖန္တီးေပးလိုက္တဲ့ အတိတ္ကံရဲ႕ ျဖစ္တည္ရာ ဘ၀ေတြကိုလည္း စိတ္နာေနလို႔ အပိုပါပဲ။

ကံ ကံရဲ႕အက်ိဳးမရွိ၊ ေရွးဘ၀၊ ေနာက္ဘ၀မရွိ အစရွိတဲ့ အယူမွား မိစၦာဒိ႒ိ ေတြလည္း ကင္းရွင္းေနရ ပါမယ္။ အယူမွားရင္ အလုပ္မွားမယ္၊ အလုပ္မွားရင္ အက်ိဳးတရားလည္း မွားၿပီး ပစၥဳပၸန္မွာေကာ သံသရာမွာပါ ဆင္းရဲ ဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေ၀ရ ပါလိမ့္မယ္။

ကိေလသာ ျဖစ္မယ့္ကိစၥ၊ အကုသိုလ္ ျဖစ္မယ့္ ကိစၥေတြမွာ တြန္႔ဆုတ္တဲ့သူ ျဖစ္ရပါမယ္။ ကိေလသာစိတ္ မျဖစ္ရဲ၊ အကုသိုလ္အလုပ္ မလုပ္ရဲတဲ့သူဟာ သူရဲေကာင္း အစစ္ပါ။

ကိုယ့္ကို သူတစ္ပါးေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ၾကံ လွံဳ႕ေဆာ္တာမ်ိဳး လံုး၀ မျပဳလုပ္ရပါဘူး။ အံ့ဖြယ္ ထူးဆန္းေတြ လိမ္ညာ ဖန္တီးျပၿပီး နာမည္ၾကီး၊ လာဘ္ေပါ၊ ပရိသတ္ မ်ားေအာင္ လုပ္ျခင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ မေသခင္ဘ၀ကို အမဲေရာင္ ဆိုးေနတာပါပဲ။

လူသားေတြရဲ႕ မေသခင္ ဘ၀ကို အရုပ္ဆိုး၊ အက်ည္းတန္ေစတဲ့ မနာလို၊ ၀န္တိုမႈ (ဣႆာ၊ မစၦရိယ) ကိုလည္း တြန္းလွန္ႏိုင္ရပါမယ္။ ကိုယ့္ထက္သာ မနာလိုတဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္လိုျပည့္စံုမွာ ၀န္တိုတဲ့စိတ္ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ သူဟာ မေသခင္က ပုပ္ေနတဲ့ သက္ရွိ အေလာင္းေကာင္ပါပဲ။

ကိုယ္အျပဳအမူ ၾကမ္းတမ္းသူ၊ ႏႈတ္အေျပာအဆို ၾကမ္းတမ္းသူ၊ စိတ္ေန သေဘာထား ၾကမ္းတမ္းသူ မျဖစ္ေစရ ပါဘူး။

ကုိယ္က်င့္တရား မေကာင္းသူ (သီလမရွိသူ) ကို ပတ္၀န္းက်င္က ရြံရွာ စက္ဆုပ္ၾကပါတယ္။ မေသခင္မွာ ပတ္၀န္းက်င္က ရြံရွာစက္ဆုပ္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား ပ်က္သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။

ခ်စ္ခင္ေနသူ အခ်င္းခ်င္း၊ အဆင္ေျပေနသူ အခ်င္းခ်င္း ကြဲျပားေအာင္ လွဳံ႕ေဆာ္သူ၊ ကုန္းတိုက္သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ သူ႔ေရစက္နဲ႔သူ၊ သူ႔အေၾကာင္းဆက္နဲ႔ သူ၊ ခင္ၾက၊ အဆင္ေျပေန ၾကတာကို မနာလို ၀န္တိုျဖစ္ၿပီး ကြဲျပားေအာင္ ကုန္းတိုက္တဲ့ သူေလာက္ က်က္သေရ ယုတ္တဲ့သူ ေလာကမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္လို႔ ေခၚတဲ့ တံခါး ေျခာက္ေပါက္ကေန အဆင္း၊ အသံ၊ အန႔ံ၊ အရသာ၊ အထိအေတြ႔၊ သေဘာတရားလို႔ ေခၚတဲ့ အာရံု ေျခာက္ပါးဆီကို တဏွာေလာဘ အစရွိတဲ့ ကိေလသာ ေရအလ်င္ေတြ စီးဆင္း မသြားေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ ရပါမယ္။ ျမင္- ျမင္ကာမွ်၊ ၾကား- ၾကားကာမွ်နဲ႔ ၿပီးေအာင္ သတိပ႒ာန္ တရားကို ပြားမ်ားႏိုင္ရင္ ကိေလသာေရ စီးဆင္းမႈ ရပ္တန္႔သြားမွာပါ။

မာနလြန္ကဲၿပီး ေအာက္ေျခလြတ္ ဘ၀င္ျမင့္ေနတဲ့ သူလည္း မျဖစ္ေစရပါဘူး။ မာနႀကီးတယ္ ဆိုတာ အထင္ႀကီးတာပါ။ ပစၥည္း၊ ရုပ္ရည္၊ ပညာ၊ အာဏာ သူမ်ားထက္ သာတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့ အထင္ႀကီးေန တာပါ။ အထင္ဟာ အထင္ပါပဲ၊ တကယ္မဟုတ္ ပါဘူး။

မေသခင္မွာ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးမားသူ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရ ပါမယ္။ ေလာကီဉာဏ္သာ မက ေလာကုတၱရာ ဉာဏ္ပါရမွ လူ႔ဘ၀ ျဖစ္ရက်ိဳး နပ္ပါတယ္။

ဘယ္အရာမ်ိဳး မဆို ကိုယ္ေတြ႔အသိ မပါဘဲ သူတစ္ပါးအေျပာနဲ႔ ယံုတတ္တဲ့ သူလည္း မျဖစ္ေစရ ပါဘူး။ သိသင့္ သိထိုက္တာ မွန္သမွ် သူတစ္ပါး ပါးစပ္မွာ လမ္းဆံုး၊ သူတစ္ပါး ေျပာတာ ယံုေနရံုေလာက္နဲ႔ မၿပီးဘဲ ကိုယ္တိုင္သိ၊ ကုိယ္တိုင္ ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္ရပါမယ္။

ဒါန၊ သီလ၊ သမထ၊ ၀ိပႆနာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္တဲ့ အခါမွာလည္း လာဘ္ေမွ်ာ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ မျပဳလုပ္ရပါဘူး။ လူမႈေရး လာဘ္လာဘလို႔ ေခၚတဲ့ ထင္ေပၚ ေက်ာ္ေစာမႈ၊ စီးပြားရာထူး တိုးတက္မႈ၊ သံသရာ ေကာင္းစားမႈေတြကို လံုး၀ မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္လိုတဲ့ စိတ္၊ သတၱ၀ါအမ်ား ေကာင္းစားေစ လိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ျပဳလုပ္ၾကရပါမယ္။

အေကာင္းအဆိုး ေလာကဓံ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳလာတဲ့ အခါမွာလည္း စိတ္မတက္၊ စိတ္မပ်က္ဘဲ တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ခံႏိုင္ရည္ ရွိရပါမယ္။

သက္ရွိသက္မဲ့ တစ္ခုခုအေပၚ တပ္မက္စြဲလမ္းတဲ့ တဏွာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွ ဆန္႔က်င္ဘက္ မျဖစ္ေစရ ပါဘူး။ တဏွာတစ္ခုခုရဲ႕ ေနာက္မွာ ဆင့္ပြား အကုသိုလ္ စိတ္ေတြ၊ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ေတြ တြဲပါမလာေအာင္ ထိန္းသိမ္း ႏိုင္ျခင္းဟာ အဆင့္ျမင့္ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္း တစ္ခုပါပဲ။

အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေတာ့လည္း ဒါမစားရ မေနႏိုင္၊ ဒါမေသာက္ရ မေနႏိုင္ တမ္းတမ္းစြဲ မက္ေမာမႈ ကင္းရွင္းရ ပါမယ္။ ရသ တဏွာကို ထိန္းခ်ဳပ္ ေစာင့္စည္းႏိုင္ရ ပါမယ္။

ကိုယ္အျပဳအမူ ျဖစ္သမွ်၊ စိတ္အေနအထား ျဖစ္သမွ်ကို အျမဲ သတိကပ္ ရွဳမွတ္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ၾကံဳလာသမွ် အာရံုေကာင္းဆိုး အမ်ိဳးမ်ိဳးကို မခ်စ္၊ မမုန္းဘဲ ဥေပကၡာျပဳ အညီအမွ် ရွဳႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ရပါမယ္။

ကိုယ့္အထက္ လူနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့ မာန၊ ကိုယ့္တန္းတူ လူနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့ မာန၊ ကိုယ့္ေအာက္တန္း လူနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့ မာန၊ မာနသံုးမ်ိဳးလံုး ကင္းရွင္းရပါမယ္။

ေသၿပီးရင္ အသက္ေကာင္၊ ၀ိညာဥ္ေကာင္ေလး ေနာက္ဘ၀ လိုက္တယ္ဆုိတဲ့ သႆတ ဒိ႒ိ၊ ေသၿပီးျပတ္တယ္၊ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ ဥေစၦဒ ဒိ႒ိ၊ ဒီ ဒိ႒ိႏွစ္ပါးလည္း ကင္းရွင္းရပါမယ္။ ဒီ ဒိ႒ိႏွစ္ပါး ရွိေနရင္ မေသခင္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ၿပီး သံသရာမွာ ေခ်ာက္က်ရပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သတ္ ဆက္စပ္ေနတဲ့ သားသမီးစတဲ့ သက္ရွိ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ အိမ္၊ ေျမ စတဲ့ သက္မဲ့ အရာ၀တၳဳ ေတြကို ငါ့သား၊ ငါ့သမီး၊ ငါ့အိမ္၊ ငါ့ေျမဆုိၿပီး ငါစြဲႀကီးႀကီး၊ ငါ့ဥစၥာ အစြဲႀကီးႀကီးနဲ႔ သိမ္းပိုက္ထားတဲ့ စိတ္မ်ိဳး ကင္းရွင္းရပါမယ္။

ဘာအလုပ္ပဲ လုပ္လုပ္ ကိေလသာကို ေရွ႕တန္းတင္တဲ့ အလုပ္၊ ကိေလသာကို ဆရာတင္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ သတိထားရပါမယ္။

ကိေလသာ အရင္းမခံဘဲ အလုပ္လုပ္ေန ပါရက္နဲ႔ သူတစ္ပါးတို႔က ကိေလသာ အရင္းခံတယ္လို႔ ထင္ေယာင္ ထင္မွား စြပ္စြဲလာရင္လည္း မတုန္မလွဳပ္ သည္းခံႏိုင္ရ ပါမယ္။

“တစ္ေလာကလံုးမွာ ကိုယ္ပိုင္တာ ဘာမွမရွိပါလား” ဆိုတဲ့ အသိ စြဲစြဲျမဲျမဲ ရွိေနရပါမယ္။ အဲဒီအသိ စြဲစြဲျမဲျမဲ ရွိေနၿပီဆိုရင္ ရွိခ်င္တာ မရွိလို႔လည္း မပူပန္ေတာ့ဘူး။ ရွိၿပီးတာ မရွိလို႔လည္း မဆူညံေတာ့ ပါဘူး။

ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းစတဲ့ ကိေလသာကို အရင္းခံၿပီး မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာ လုပ္တဲ့ အဂတိ လိုက္စားမႈလည္း ကင္းရွင္းရပါမယ္။ အဂတိရဲ႕ လားရာဟာ ဒုဂၢတိပါ။

ေလာကမွာ လူသားေတြ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာ လုပ္၊ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာ မလုပ္ ျဖစ္ေနၾကတာဟာ အရင္းခံကေတာ့ ကိေလသာပါပဲ။ ကိေလသာ ေခါင္းပါးလာတာနဲ႔ အမွ် မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာ ေတြလည္း ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္လာ ပါလိမ့္မယ္။ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာ ေတြလည္း ေဆာင္ငင္ႏိုင္လာ ပါလိမ့္မယ္။

မလုပ္သင့္တာ အားလံုး အၾကြင္းမဲ့ ေရွာင္ႏုိင္ၿပီး လုပ္သင့္တာ အားလံုး အၾကြင္းမဲ့ ေဆာင္ႏိုင္ၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ အၾကြင္းမဲ့ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈကို ရပါၿပီ။ ေသျခင္းတရားက အၾကြင္းမဲ့ လြတ္ေျမာက္ပါၿပီ။ ထပ္တလဲလဲ တစ္ေသတည္း ေသေနရတဲ့ အျဖစ္ဆိုး၊ ဒုကၡဆိုးေတြက ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္ပါၿပီ။ အႏႈိင္းမဲ့ နိဗၺာန္မွာ အၾကြင္းမဲ့ ေပ်ာ္စံႏိုင္ပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ မေသခင္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြထဲမွာ အေရးအႀကီးဆံုး၊ ပဓာန အက်ဆံုးကေတာ့ ကိေလသာ ေခါင္းပါးေရး အလုပ္၊ ကိေလသာ အျမစ္ျပတ္ေရး အလုပ္ပါပဲ။

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ဦး

ေက်ာင္းဖြင့္စေန႔၌ စာသင္ခန္းထဲတြင္ “ဦးေဆာင္မႈ ဘာသာရပ္” ကို လာသင္ယူသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားျဖင့္ ျပည့္္က်ပ္ေနခဲ့သည္။ ဤေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေနာင္၂ႏွစ္ေနျပီးလွ်င္ စီးပြားေရးနယ္ထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ၾကမည့္ MBA ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္သည္။ ပထမဆံုးအခ်ိန္မို႔ ဆရာ၏ အလာကို တက္ၾကြစြာ သူတို႔ေစာင့္ေနၾကသည္။ ခဏအၾကာတြင္ ဧည့္သည္ေတာ္ ႏွစ္ဦးႏွင့္အတူ ဆရာကဦးေဆာင္ျပီး စာသင္ခန္းထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။

ဧည့္သည္ေတာ္ ႏွစ္ဦးအနက္ တစ္ဦးမွာ မ်က္ႏွာစိမ္းလူငယ္ တစ္ဦးျဖစ္ျပီး က်န္တစ္ဦးမွာ စီးပြားေရး နယ္ပယ္တြင္ လူသိမ်ားေသာ နာမည္ၾကီး ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ အသက္အရြယ္ ဆရာႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္း ၆၀ ခန္႔ရွိမည္။ ေရွးဦးစြာ ဆရာက လူငယ္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ သူသည္ ယခင္ႏွစ္က ဤေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းျပီး သြားေသာ အဆင့္တစ္ရ MBA ေက်ာင္းသား တစ္ဦးျဖစ္ျပီး က်န္တစ္ဦးမွာ ဆရာ၏အထက္တန္း ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ သူ၏ပညာအရည္အခ်င္းမွာ အထက္တန္း ေအာင္ရံုမွ်သာျဖစ္သည္။

ဆရာက ဤဧည့္သည္ေတာ္ ႏွစ္ဦးသည္ “ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ဦး” ဟုေသာ ေခါင္းစဥ္ကို မိနစ္၂၀ၾကာမွ် ေဟာေျပာၾကမည္ျဖစ္ျပီး သူတို႔ေဟာေျပာေသာ ျခားနားခ်က္ကို ေက်ာင္းသားမ်ားက ေရးမွတ္ ရမည္ျဖစ္သည္။ ပထမဦးစြာ အဆင့္တစ္ရ ေက်ာင္းသားက မိနစ္(၂၀) အခ်ိန္တိုတို အတြင္းတြင္ နာမည္ၾကီး ေခါင္းေဆာင္ ငါးဦးတို႔၏ အေတြ႔အၾကံဳႏွင့္ ဦးေဆာင္ပံုမ်ားကို ေျပာခဲ့သည္။ ထိုသူငါးဦးမွာ GE(General Electric) မွ Jack Welch၊ Intel မွ Andrew S. Grove၊ စီမံခန္႔ခဲြမႈး Peter F. Drucker ႏွင့္ ထိုင္၀မ္မွ နာမည္ၾကီး ႏွစ္ဦးလည္းပါ၀င္သည္။ ထိုသူငါးဦး၏ ဦးေဆာင္နည္းမွာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ ဦးတြင္ ရွိသင့္သည္ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။

လူငယ္မွာ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ႏွင့္ ေျပာေဟာအျပီး မိုက္ခရိုဖုန္းကို ေနာက္လူအား ကမ္းလိုက္သည္။ ထိုသူမွာ တစ္ခ်က္ျပံဳးျပီး စကားစလိုက္သည္။ “ ဒီ ေခါင္းေဆာင္းေကာင္း တစ္ဦး ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ စကား တစ္ခြန္းထဲနဲ႔ပဲ အျပီးသတ္လိုက္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေခ်ာင္ခိုတယ္ ထင္မွာဆိုလို႔ ဒီစကား တစ္ခြန္းကို မိနစ္(၂၀)အသံုးျပဳျပီး ကြ်န္ေတာ္ေျပာရေတာ့မယ္။ ဒီဦးေဆာင္မႈကို ႐ႈပ္ေထြးေအာင္ လုပ္ခဲ့မိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အျဖစ္လို႔ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မၾကံဳၾကေစဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္”

“ကြ်န္ေတာ့္လုပ္သက္ အႏွစ္(၄၀)လံုးလံုးမွာ ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို မျပတ္ေလ့လာခဲ့မိတယ္။ အဲတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ လူေတြဟာ “ေငြ” ေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ “စိတ္”ေၾကာင့္လားဆိုတာပါပဲ။ အဲတာကို သိဖို႔ အႏွစ္(၄၀)လံုး ကြ်န္ေတာ္ ေလ့က်င့္ခဲ့ရတယ္”
(ဤေနရာတြင္ “စိတ္”ေၾကာင့္ဆိုသည္မွာ စိတ္ပါလက္ပါ ကိုဆိုလိုျခင္းျဖစ္ျပီး “ေငြ”ေၾကာင့္ ဆိုသည္မွာ လချဖစ္သည္)

“ေငြ”ေၾကာင့္ဆိုတာက လုပ္ရတာ လြယ္ပါတယ္။ စီမံခန္႔ခဲြတဲ့ ပညာရွိရင္ လံုေလာက္ပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ “စိတ္”ေၾကာင့္ဆိုတာက ခက္တယ္။ ၀န္ထမ္းေတြ ကိုယ့္ကို စိတ္ထဲကေန လက္ခံလာဖို႔လိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တစ္ဦးဆိုတာ အက်ယ္တ၀င့္ ေျပာေနစရာ မလိုဘူး.. “ေခါင္းေဆာင္ ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ သင္ယူေနတာဟာ လူလုပ္တတ္ဖို႔ သင္ယူေနတာနဲ႔ အတူတူပဲ” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ပဲ ခုနားေခါင္းစဥ္ကို ေျပာခ်င္ပါတယ္”

“ဒီေခါင္းစဥ္ကို ဘာမွ နားမလည္တဲ့အဆင့္၊ ပ ရာထူး၊ ဒု ရာထူး၊ တ ရာထူးကေန သူေဌးအထိ အဆင့္(၅)ခုခဲြျပီး ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ လူလုပ္တတ္ဖို႔အတြက္ အဆင့္တစ္ဆင့္ခ်င္းကို ကြ်န္ေတာ္ေလ့လာခဲ့တယ္။ အဆင့္(၅)ဆင့္ထဲကို ႏွစ္(၄၀)ေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ ျဖဳန္းခဲ့ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းျပီးစ ဘာမွမသိ နားမလည္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက No ဆိုတာကို နည္းနည္းပဲ ေျပာျပီး Yes ဆိုတာကို မ်ားမ်ားေျပာ တတ္ေအာင္ က်င့္ခဲ့တယ္။ အလုပ္ကေပးတဲ့ ကိစၥေတြ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲပါေစ ကြ်န္ေတာ္ Noလို႔ မေျပာဘူး။ အဲဒီကိစၥကို ကိုယ္တိုင္ဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲ ဆိုတာပဲ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ အဲဒီလို ေလ့က်င့္တာ ၾကာလာေတာ့ ကုိယ့္ကို တေျဖးေျဖး ၾကီးျပင္းလာျပီလို႔ ခံစားမိတယ္”

“အဲဒီလိုနဲ႔ ရာထူးတက္ျပီး ပထမအဆင့္ကို ေရာက္ေတာ့ နည္းနည္းေျပာျပီး မ်ားမ်ားနား ေထာင္တတ္ ေအာင္ က်င့္ခဲ့တယ္။ နားေထာင္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ႏုတ္မဟခဲ့ဘူး။ သူတို႔ေျပာတ့ဲ စကားေတြထဲက ဘယ္အရာဟာ အေရးၾကီးသလဲ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ခဲြတတ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္က်င့္ခဲ့တယ္။ ေလ့က်င့္တာ ၾကာလာေတာ့ စကားေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္ကိုပဲေျပာတဲ့ အသိကိုရလိုက္တယ္”

“ရာထူးေနာက္တစ္ဆင့္ တက္ေတာ့ “ငါ”ဆိုတာကို နည္းႏိုင္သမွ်နည္း “သူ”ဆိုတာကို မ်ားႏိုင္သမွ် မ်ားေအာင္ က်င့္ခဲ့တယ္။ ဒါက သူတစ္ပါးအတြက္ ပိုစဥ္းစားေပးျပီး ကိုယ့္အတြက္ ေလ်ာ့စဥ္းစားတာကို ေျပာတာ..ဘာမဆို တစ္ဖက္လူရဲ႔ ႐ႈေထာင့္က ၾကည့္ေပးတယ္။ ေလ့က်င့္တာ ၾကာလာေတာ့ သေဘာထား ၾကီးလာတယ္.. ရက္ေရာ တတ္လာတယ္”

“ေနာက္တစ္ဆင့္ ထပ္တက္ေတာ့ အေဟာင္းနည္းျပီး အသစ္ကို မ်ားမ်ား လက္ခံတတ္ ေအာင္ က်င့္ခဲ့တယ္။ သေဘာက ကြ်န္ေတာ္လုပ္လို႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ထပ္သလဲလဲ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ လုပ္ရင္ အသစ္ အဆန္းကို မစမ္းသပ္မိမွာစိုးလို႔... ေလ့က်င့္တာ ၾကာလာေတာ့ အသစ္ေတြကို မျပတ္ ထြင္ႏိုင္ခဲ့တယ္”

“ေနာက္ဆံုး ကုမၸဏီေထာင္ျပီး ကိုယ္တုိင္သူေဌးလုပ္ေတာ့ သိတာကို နည္းျပီး မ်ားမ်ားဖတ္တတ္ ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္က်င့္ခဲ့တယ္။ ဘာမွ မသိနားမလည္တဲ့ အဆင့္ကေန တစ္ဖန္ျပန္စဖို႔ ကိုယ့္ကိုေလ့က်င့္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ေပးျပီး စာပိုဖတ္ခဲ့တယ္။ စာဖတ္မ်ားလာေတာ့ ကို္ယ္မသိ နားမလည္တာမ်ားေသးေၾကာင္း ကိုယ့္ရဲ႕ ဟာကြက္ေတြကို ျပန္ျမင္လာတယ္”

ေနာက္ဆံုးတြင္ ဆရာက ေက်ာင္းသားမ်ားအား အေတြ႔အၾကံဳ မရွိသူႏွင့္ ရွိသူကို ေဟာေျပာခိုင္းရျခင္း၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ရိုးရွင္းေသာ အျဖစ္တစ္ခုကို ေက်ာင္းသားမ်ား ကိုယ္တိုင္ခံစားမိ ေစရန္ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ ေကာင္း တစ္ဦးျဖစ္ရန္ ၾကံစည္ေနသူမ်ား လူပီသဖို႔ အရင္ၾကိဳးစားသင့္ေၾကာင္း ေျပာသြားခဲ့သည္။

မိမိကိုယ္တိုင္က လူမလုပ္္တတ္ခဲ့ရင္ လူေတြကို ဘယ္လို ဦးေဆာင္မလဲ... အသိပညာဆိုတာ လူပီသတာနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတယ္။

Original Post : Ma Nine Nine Saney

ေပ်ာ့ညံ့သူရဲ႕လမ္းကိုသာ ပိတ္ဆို႔တဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡ

Orison Swett Marden က ဒီလိုေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။

"ေမြးဖြားရာ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ေနရာေဒသက အရာရာကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခြင့္မရွိဘူး။ ဘယ္လိုပတ္ဝန္းက်င္မွာပဲ ေမြးဖြားခဲ့ပါေစ... ဆင္းရဲဒုကၡကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွ ႀကီးျမတ္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈကိုရမွာျဖစ္တယ္။ သူေဌးသားသမီးတိုင္း ကံေကာင္းတယ္လို႔ မထင္ၾကနဲ႔။ တစ္ခ်ဳိ႕သူေဌးသားေတြက ေငြေၾကးရဲ႕ ေက်းကြၽန္ျဖစ္ၾကရတယ္။ ဥစၥာပစၥည္းေတြရဲ႕ ျဖားေယာင္းမႈကို သူတို႔မတြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ့လို႔ ဒုကၡတြင္းနက္ထဲ က်ခဲ့ၾကတယ္။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမႈနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကေလးေတြက ဆင္းရဲတြင္းက ႀကီးျပင္းရုန္းထလာၾကတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ၿပိဳင္ဖက္မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဆင္းရဲသားကေလးေတြ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲလြန္းလို႔ ေက်ာင္းေနဖို႔အခြင့္အေရးေတာင္ မရွိၾကတဲ့ကေလးေတြက အရြယ္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ေအာင္ျမင္တဲ့လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ....... ဆင္းရဲတဲ့ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ လူငယ္တစ္ဦးမွာ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝတဲ့ အေမြကို ဆက္ခံႏိုင္စြမ္းရွိတယ္"

အေမရိကန္က နာမည္ရွိသူတို႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားရုန္းကန္တဲ့သမိုင္းကို ျပန္လွန္ၾကည့္ရင္ ေအာင္ျမင္သူအမ်ားစုက ဆင္းရဲသားမိသားစု ကေလးေတြျဖစ္တယ္။

Andrew Carnegie က ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေပါက္ဖြားခဲ့ၿပီး ဖခင္ျဖစ္သူမွာ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုကျဖစ္တယ္။ Carnegie လုပ္ငန္းစဝင္စ အလုပ္က ဘိြဳင္လာအိုးလုပ္သားျဖစ္တယ္။

Fordက လယ္သမားမိသားစုက ေပါက္ဖြားခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ဖခင္က Fordကို လယ္သမားတစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွမပါဘဲ ၿမိဳ႕ေပၚတက္ သူအလုပ္ရွာခဲ့တယ္။

HP (Hewlett-Packard Company) ကုမၸဏီကို William Hewlett နဲ႔ David Packard တို႔တည္ေထာင္စက သူတို႔ရဲ႕ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံေငြက ၅၃၈ ေဒၚလာျဖစ္ၿပီး ကုမၸဏီတည္ေနရာက သူတို႔ရဲ႕ကားဂိုေဒါင္မွာျဖစ္တယ္။

အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းထဲမွာ သတင္းစာေရာင္းတဲ့အလုပ္က စားသာတဲ့အလုပ္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ဒီအလုပ္ကို လူတစ္ခ်ဳိ႕က စားဝတ္ေနေရး ဖူလံုဖို႔ ေမွ်ာ္ကိုးခဲ့တယ္။ အေမရိကန္က လူအမ်ားေလးစားတဲ့ Edisonကလည္း ငယ္စဥ္ကတည္းက သတင္းစာေရာင္းသူျဖစ္ခဲ့တယ္။ (၁ဝ)ႏွစ္ အရြယ္တည္းက Edisonဟာ ဓာတုစမ္းသပ္မႈေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါကရထားေပၚမွာ သတင္းစာေရာင္းရင္း စမ္းသပ္မႈတစ္ခုကို သူလုပ္ခဲ့တယ္။ အရွိန္နဲ႔ရထားေကြ႔ခ်ိန္မွာ သူစမ္းသပ္ေနတဲ့ အက္စစ္ေတြဖိတ္က် လႊင့္စင္ၿပီး အနံ႔ဆိုးေတြထြက္ခဲ့တယ္။ လူေတြရဲ႕ ျပစ္တင္ဆဲဆုိတာကို ခံရတဲ့အျပင္ ရထားတဲြေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ လက္ဖဝါးဒဏ္နဲ႔အတူ ရထားေပၚက သူေမာင္းခ်ခံခဲ့ရတယ္။

ကြၽန္ေရာင္းဝယ္ေရးစနစ္ကို ေခ်ဖ်က္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ (၁၆)ဦးေျမာက္ သမၼတလင္ကြန္းဟာ ငယ္စဥ္တည္းက မီးလင္းဖိုရဲ႕အလင္းနဲ႔ စာေတြက်က္မွတ္ခဲ့ရတယ္။ စာအုပ္ေတြဝယ္ယူဖို႔အတြက္ ကီလိုမီတာ(၇ဝ)နီးပါး သူလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ရတယ္။ ဘာအေမြစားအေမြခံမွ သူမရခဲ့သလို ဘယ္လိုကံေကာင္းမႈမ်ဳိးနဲ႔မွ သူမႀကံဳခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္၊ ေရွ႕ဆက္တဲ့သူ႔လမ္းေတြ ထြန္းေတာက္ခဲ့ရတာက သူရဲ႕မဆုတ္မနစ္ ႀကိဳးစားမႈနဲ႔ ေျဖာင့္မွန္မႈေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။

(၁၇)ဦးေျမာက္ အေမရိကန္သမၼတ Andrew Johnson ဟာ ငယ္စဥ္တည္းက အဝတ္ခ်ဳပ္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ သူဟာ ေက်ာင္းလဲေကာင္းေကာင္း တက္ခဲ့ဖူးသူမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သစ္သားအိမ္ေလးထဲမွာေနၿပီး စာမသင္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဘာအေျခအျမစ္မွ မရွိသူတစ္ဦးက အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္အေတာအတြင္းမွာ သမၼတျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ျပည့္စံုတဲ့ အေလ့အက်င့္၊ အေတြ႔အႀကံဳေၾကာင့္ တစ္ေလာကလံုးကို ေအာင္ႏိုင္ခဲ့သူျဖစ္ၿပီး ေက်းကြၽန္ေပါင္း ၄သန္းကို လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ေပးခဲ့သူျဖစ္တယ္။

တစ္ခါက ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ လူငယ္တစ္ဦးရွိခဲ့တယ္။ ဖခင္ေသဆံုးခ်ိန္ အေခါင္းဝယ္စရာ ပိုက္ဆံမရွိခဲ့လို႔ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ဝယ္ေပးခဲ့ရတယ္။ ဖခင္ေသဆံုးၿပီးေနာက္ မိခင္က ထီးစက္ရံုမွာ တစ္ေန႔(၁ဝ)နာရီ အလုပ္ဝင္လုပ္ခဲ့ၿပီး အလုပ္ဆင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာင္ လုပ္စရာအလုပ္ေတြ ယူလာတတ္ခဲ့ေသးတယ္။

ဒီလိုအေျခအေနမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့သူဟာ တစ္ခါက ဘုရားေက်ာင္းမွာက်င္းပတဲ့ ေဟာေျပာပဲြကို တက္ေရာက္နားေထာင္ခဲ့တယ္။ ေဟာေျပာပဲြက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့အတြက္ ေဟာေျပာဆရာလုပ္ဖို႔ သူဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါသာႀကံဳခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳက ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔ သူ႔အတြက္လမ္းစျဖစ္ခဲ့တယ္။ အသက္ (၃ဝ) မွာ နယူးေယာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္ သူဝင္ေရြးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္အမတ္တစ္ဦးရဲ႕ တာဝန္နဲ႔ဝတၱရားေတြအတြက္ သူျပင္ဆင္ခ်ိန္မရခဲ့ဘူး။

ပညာအဆင့္အတန္း နိမ့္ပါးခဲ့လို႔ အလုပ္မွာ အခက္ခဲေပါင္းစံု သူႀကံဳခဲ့ရတယ္။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာရြက္၊ အမႈအခင္းေတြကို သူမဖတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႕စာလံုးေတြကို သူနားမလည္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတြက္ သူေနာင္တရ စိတ္ညစ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္ကထြက္ဖို႔အထိ သူစဥ္းစားခဲ့ေပမယ့္ မိခင္ေၾကာင့္ သူအလုပ္မထြက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခက္အခဲေၾကာင့္ ေနာက္မတြန္႔ဖို႔၊ နိမ့္ပါးတဲ့ ဗဟုသုတေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ဖို႔ တစ္ေန႔ကို စာ(၁၆)နာရီဖတ္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ ႏွစ္သိမ့္သင္ၾကားခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းပညာ ေကာင္းေကာင္းမသင္ၾကားခဲ့ရတဲ့ ငယ္ဘဝကို သူေမ့ပစ္ခဲ့တယ္။ (၁ဝ)ႏွစ္လြန္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ Smithဟာ နယူးေယာက္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာ ၾသဇာအာဏာရွိသူျဖစ္လာခဲ့တယ္။ နာမည္ေကာင္း ဆုတံဆိပ္ေတြ မၾကာခဏရရွိသူျဖစ္ခဲ့ၿပီး (၄)ႀကိမ္ဆက္တိုက္ နယူးေယာက္စတိတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရတယ္။ Oxford တကၠသိုလ္၊ Colombia တကၠသိုလ္စတဲ့ တကၠသိုလ္ေပါင္း ေျခာက္ခုက ဘဲြ႔တံဆိပ္ေတြကို ရရွိခဲ့တယ္။ ေအာက္ေျခႏိုင္ငံေရးသမားဘဝကေန တစ္ႏိုင္ငံလံုး ေလးစားအားထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားျဖစ္ေအာင္ သူႀကိဳးစားခဲ့တယ္။

နယူးေယာက္က ျပည္သူလူထု အႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုးသူအျဖစ္ နယူးေယာက္တိုင္းမ္မွာ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရသူက Adam Smith ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ႏွစ္ႀကိမ္ဆက္တိုက္ အေမရိကန္သမၼတအျဖစ္ အေရြးခံခဲ့ရတဲ့ Stephen Grover Cleveland ရဲ႕ ငယ္ဘဝက သာမန္ အေရာင္းဆိုင္ဝန္ထမ္းျဖစ္တယ္။ သူ႔ဝင္ေငြက တစ္ႏွစ္မွာ (၁ဝ)ေဒၚလာဝန္းက်င္သာ ရွိခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔ေအာင္ျမင္မႈကို ခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာရာမွာ Cleveland က "ဆင္းရဲျခင္းကျဖစ္လာတဲ့ အာသီသေတြဟာ တကယ့္ကိုအင္အားရွိခဲ့တယ္" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့လူေတြရဲ႕ ဘဝအစက ဆင္းရဲျခင္းနဲ႔ပဲ စခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံတရားကို သူတို႔အျပစ္မတင္ခဲ့ဘူး။ ဘဝကို မၿငီးျငဴခဲ့ဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ ထိုးႏွက္ခ်က္က ေရွ႕ဆက္တိုးမယ့္သူတို႔အတြက္ ခြန္အားေတြျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး လက္ဗလာနဲ႔ စခဲ့တဲ့ဘဝကေန ေအာင္ျမင္မႈအလံကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သူတို႔ ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ခဲ့တယ္။

ႀကီးျမတ္တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြ၊ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ ဘဝအမ်ားစုက ဆင္းရဲသားဘဝက စခဲ့တယ္။ ကံတရားရဲ႕ ထိုးႏွက္ခ်က္ေအာက္မွာ ႀကံ့ႀကံ့ခံၿပီး ခြန္အားေတြကို သူတို႔စုခဲ့တယ္။

စပိန္စာေရးဆရာ Miguel de Cervantes ေထာင္ထဲမွာ ေရးခဲ့တဲ့ Don Quijote de la Mancha စာအုပ္က နာမည္ေက်ာ္စာအုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆင္းရဲလြန္းလို႔ စာေရးဖို႔စကၠဴေတာင္ မဝယ္ႏိုင္ခဲ့ဘဲ သားေရခ်ပ္ေလးေပၚမွာ သူေရးခဲ့တာျဖစ္တယ္။ လူတစ္ခ်ဳိ႕က သူေဌးတစ္ဦးကိုရွာၿပီး သူ႔ကိုကူညီဖို႔ အကူအညီေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ သူေဌးက "ဒီလိုလူကို ကူညီဖို႔ ဘုရားသခင္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုခြင့္မျပဳခဲ့ဘူး။ သူဆင္းရဲေနမွ ဒီေလာကႀကီး ၾကြယ္ဝမွာျဖစ္တယ္" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

ဆင္းရဲသားမိသားစု ဒါမွမဟုတ္ ခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာသူ လူငယ္တစ္ေယာက္မွာ ခိုင္ၿမဲတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတိုင္ တစ္ခုရွိမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုအခက္အခဲ၊ ဘယ္လိုလူပုဂၢိဳလ္ကမွ ေရွ႕ဆက္မယ့္ သူ႔ေျခလွမ္းကို မတားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ဆင္းရဲဒုကၡက ေပ်ာ့ညံ့သူရဲ႕လမ္းကိုသာ ပိတ္ဆို႔ႏိုင္ခဲ့တယ္။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္သူ၊ သတၱိရွိသူ၊ ဇဲြရွိသူေတြအတြက္ ဆင္းရဲဒုကၡက သူတို႔ရဲ႕အစြမ္းအစကို ပိုေတာက္ေျပာင္ေစတယ္၊ ဘဝမီးအိမ္ကုိ ထြန္းညႇိေပးတယ္၊ ေရွ႕တိုးမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ဇဲြလံု႔လကို ေမာင္းေပးတဲ့ ႏွင္တံျဖစ္ခဲ့တယ္။

Orison Swett Marden က "ဆင္းရဲဒုကၡက အားကစားေလ့က်င့္ခန္းက ကိရိယာေတြနဲ႔တူတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို သန္မာေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဆင္းရဲျခင္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ တာထြက္ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့က်င့္ေပးတဲ့ အေကာင္းဆံုးကိရိယာျဖစ္တယ္" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

"အခက္အခဲၾကားက လြတ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားရုန္းကန္တာက ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕လြတ္လမ္းျဖစ္သလို ေအာင္ျမင္သူျဖစ္ဖို႔ အေျခခံနည္းတစ္ခုျဖစ္တယ္"

"တကယ္သတိၱရွိသူက ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ထိုးႏွက္မႈခံရေလ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ေလျဖစ္တယ္။ အခက္အခဲကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္သူ၊ အတားအဆီးကို ေလွာင္ရယ္ႏိုင္သူျဖစ္တယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ ထိုးႏွက္တာခံရေလ သူ႔စိတ္ဆႏၵ၊ အရည္အခ်င္း၊ အင္အားနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခိုင္မာေလျဖစ္တယ္။ ဒီလိုလူမ်ဳိးအတြက္ ေရွ႕ဆက္မယ့္ သူ႔ေျခလွမ္းကို ဘယ္လိုကံၾကမၼာ၊ ဘယ္လိုအခက္အခဲကမွ တားဆီးထားႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး"

မူရင္း... The secret of success inspiring ( D-Man ျပဳစုတဲ့ ဝယ္ခဲ့တဲ့စာအုပ္ထဲက ျဖစ္ပါတယ္။ ခုတစ္ေလာ ဒီစာအုပ္ကိုပဲ ဖတ္ျဖစ္ေနတယ္)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ျဖစ္ႏိုင္? မျဖစ္ႏိုင္?

ဆင္ဆိုတဲ့ သတၱဝါက တစ္တန္ေလးတဲ့ပစၥည္းကို ႏွာေမာင္းနဲ႔ အသာေလး မခ်ီႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆပ္ကပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႔ျမင္တဲ့ဆင္က တုိင္တစ္တိုင္ေအာက္မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ခ်ည္ေႏွာင္ခံခဲ့ရတယ္။ အေၾကာင္းက ဆင္ေတြဟာ ငယ္စဥ္ခြန္အား မရွိခင္ကတည္းက ႀကီးေလးတဲ့သံႀကိဳးေတြနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ခံခဲ့ရတယ္။ စစခ်င္းမွာ ဆင္ငယ္က ရွိသမွ်ခြန္အားနဲ႔ရုန္းခဲ့ေပမယ့္ သံႀကိဳးမျပတ္ခဲ့ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ဆင္ငယ္ကေန ဆင္ႀကီးျဖစ္လာၿပီး ခြန္အားေတြတိုးခဲ့လည္း တိုင္မွာ မလႈပ္မယွက္ ခ်ည္ေႏွာင္ခံထားရဆဲျဖစ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ဆင္ေတြမွာ အသာေလး႐ုန္း႐ုံနဲ႔ သံႀကိဳးျပတ္ႏိုင္တဲ့ ခြန္အားေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ ငယ္စဥ္တည္းက “သံႀကိဳး လံုးဝမျပတ္ႏိုင္ဘူး” ဆိုတဲ့ အခ်ည္ေႏွာင္ခံရတဲ့ အသိက ဦးေႏွာက္ထဲ သံမႈိစဲြေနခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အင္အားရွိခဲ့သည့္တုိင္
ႀကိဳးကလြတ္႐ုန္းဖို႔ မႀကိဳးစားခဲ့ၾကေတာ့ဘူး။

သတၱဝါေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အသိပညာရွိတဲ့ လူေတြမွာလည္း “တစ္သတ္မွတ္ အေတြး၊ အျမင္” ေတြ႔ေၾကာင့္ “ငါ့မွာ စြမ္းရည္မရွိဘူး၊ မလုပ္ႏိုင္ဘူး” ဆိုတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ၊ အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားႀကီး လက္လြတ္ဆံုး႐ႈံးေစခဲ့တယ္။

ပဒူေကာင္ (Hornet)ေတြဟာ မပ်ံသန္းႏိုင္ဘူးလို႔ သိပံၸပညာရွင္ေတြက ေလ့လာဆန္းစစ္ အေျဖထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ပဒူေတြရဲ႕ကိုယ္ထည္ဟာ ႀကီးမားၿပီး အေတာင္ပံက ပါးလႊာေသးငယ္လို႔ျဖစ္တယ္။ စြမ္းအားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပညာအရ (dynamics) ပဒူေတြဟာပ်ံသန္းဖို႔ လံုးဝ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္ကို ပဒူေတြက မသိခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ပ်ံသန္းႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

Ford ကားကုမၸဏီပိုင္ရွင္ Fordဟာ အသက္(၄ဝ)ေရာက္မွ ေအာင္ျမင္မႈရခဲ့သူျဖစ္တယ္။ သူဟာ အတန္းပညာကို ဟုတ္တိပတ္တိ သင္ခဲ့ဖူးသူမဟုတ္ဘူး။ စီးပြါးေရးေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္ Ford ဟာ 8-cylinder
engine ကိုလုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ပညာရွင္ အင္ဂ်င္နီယာေတြကို ေခၚယူၿပီး 8-cylinder အင္ဂ်င္တစ္ခုလုပ္မယ့္အေၾကာင္း ေျပာခဲ့တယ္။ ထက္ျမက္ၿပီး၊ အဆင့္ျမင့္ပညာေတြ၊ ကိန္းဂဏန္း သခၤ်ာ၊ ရႈပေဗဒ၊ သီအိုရီ စတာေတြ သင္ယူခဲ့ဖူးတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြက ဘယ္အရာကိုျဖစ္ႏိုင္တယ္၊
မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိေနခဲ့တယ္။ သူတို႔ဟာ Ford ကို ခြင့္လြတ္နားလည္ဟန္နဲ႔ “သနားစရာ ဒီအဘိုးႀကီးကို ရွင္းျပရေတာ့မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက ငါတို႔ရဲ႕ သူေဌးပဲ” ဆိုၿပီး အင္ဂ်င္နီယာ ပညာရွင္ေတြက Ford ကို စိတ္ရွည္သည္းခံစြာနဲ႔ 8-cylinder အင္ဂ်င္ဟာ စီးပြါးေရးအရ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပတဲ့အေၾကာင္း
ရွင္းျပခဲ့လည္း Fordက လက္မခံခဲ့ဘူး။ သူသိတာက 8-cylinder အင္ဂ်င္ရဖို႔ဆိုတာပဲျဖစ္တယ္။

အင္ဂ်င္နီယာေတြက စိတ္မပါတပါနဲ႔ လုပ္ငန္းစၾကၿပီး ရက္အေတာ္အသင့္မွာ Ford ကို မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း တင္ျပျပန္တယ္။

“လုပ္ေလေလ ဒီ 8-cylinder အင္ဂ်င္က မျဖစ္ႏိုင္ေလေလဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔သိလိုက္ရတယ္” Ford က ဒီလိုေတာ္ရံုအေျပာနဲ႔ လက္ေလ်ာ့တတ္သူ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။

“အင္ဂ်င္နီယာမ်ားခင္ဗ်ား .. ဒီ 8-cylinder အင္ဂ်င္ကို မျဖစ္မေန အျမန္ဆံုးျပဳလုပ္ေပးပါ”

အင္ဂ်င္နီယာေတြ လုပ္ငန္းစၾကျပန္တယ္။ ပထမတစ္ေခါက္ထက္ သူတို႔ပိုႀကိဳးစားလာၾကတယ္။ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့သလို ရင္းႏွီးမႈေတြလည္းမ်ားလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ Ford ကို အရင္တစ္ေခါက္လိုပဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ သူတို႔တင္ျပျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္က စခဲ့ၿပီး၊ အဆင့္ျမင့္အတန္းပညာေတြ မတင္ခဲ့ဖူးတဲ့ Fordရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ မျဖစ္ႏိုင္ဆိုတဲ့စကားက ရွိမေနခဲ့ဘူး။ အင္ဂ်င္နီယာေတြကို သူခိုင္းေစခဲ့ျပန္တယ္။

“အင္ဂ်င္နီယာမ်ားခင္ဗ်ား.. ဒီ 8-cylinder အင္ဂ်င္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရွိကိုရွိမွျဖစ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လုပ္ေပးၾကပါ”

ဒီလိုနဲ႔ေနာက္ဆံုးမွာ 8-cylinder အင္ဂ်င္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုအရာမ်ဳိးက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို မသိတဲ့လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ႏိုင္တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ေအာင္ျမင္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့သလို ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

Wright ညီအစ္ကိုႏွစ္ဦး စက္ဘီးအေရာင္းအဝယ္ ျပဳလုပ္ရင္း မိုးေပၚမွာပ်ံသန္းႏိုင္မယ့္ ေလယာဥ္ပ်ံကို ထီထြင္ခဲ့တုန္းက “မျဖစ္ႏိုင္ဘူး” လို႔ လူေတြဆိုခဲ့ၾကေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ သူတို႔ရဲ႕ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္ အျမင့္မွာပ်ံသန္းႏိုင္ၿပီး ပို႔ေဆာင္သယ္ယူရမွာ အျမန္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံကို ေအာင္ျမင္စြာထီထြင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ “မျဖစ္ႏိုင္” ဆိုတာကို Wrightတို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ဦးက “ျဖစ္ေအာင္” လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕ကိစၥေတြဟာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ႕ပံုေသအေတြး၊ တစ္သတ္မွတ္အျမင္ေတြကို ဖယ္ရွားၿပီး ႀကိဳးစားအားထုတ္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရင္ “မျဖစ္ႏိုင္” က “ျဖစ္ႏိုင္” သြားပါတယ္။

၁၉၂၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂ရက္ေန႔မွာ (နယူးေယာက္ တိုင္း(မ္)) ၂၅ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္လုပ္ခဲ့ၿပီး ေၾကညာစာတစ္ေစာင္ ထုတ္ေဝခဲ့တယ္။ ေၾကညာစာေစာင္မွာ ယေန႔သတင္းဖတ္ႏႈန္းသည္ ယခင္ ၂၅ႏွစ္ထက္ ၂၅ဆ ပိုခဲ့သည္ဆိုတဲ့ သတင္းတစ္ခုပါခဲ့တယ္။

စာဖတ္သူအမ်ားရဲ႕အျမင္မွာ ဒါဟာ သာမန္သတင္းတစ္ခုလို႔ မွတ္ယူခဲ့ၾကတယ္။ သာမန္လြန္းလို႔ တစ္ခ်ဳိ႕က ဖတ္ၿပီး ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတြးေတာတတ္ၿပီး သာမန္အျမင္နဲ႔ မျမင္တဲ့လူတစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕ အၾကည့္မွာ ဒါဟာ အရမ္းအဖိုးတန္တဲ့ သတင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေမရိကန္မွာရွိတဲ့ လူ
(၁၆)ဦးက ဒီသတင္းေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထုတ္ေဝႏိုင္ဖို႔ အျမန္လႈပ္ရွားခဲ့ၾကတယ္။ (၃)လ အေတာအတြင္းမွာ ရင္းႏွီးမတည္ေငြ ေဒၚလာ(၅ဝဝ)ကို ဘဏ္မွာ သူ႔ထက္ငါ အလုအယုက္ သြားေရာက္သြင္းခဲ့ၾကၿပီး လုပ္ငန္းလုိင္စင္ေတြ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီေနာက္ သက္ဆိုင္ရာ စာရြက္စာတမ္းျပဳလုပ္ဖို႔အတြက္ စာတိုက္ကို သြားေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ စာတိုက္တာဝန္ခံေတြက ေရြးေကာက္ပဲြေတြ မၾကာခင္ျပဳလုပ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီလိုစာေစာင္ရဲ႕ ေလွ်ာက္လႊာနဲ႔ ထုတ္ေဝမႈေတြကို ေလာေလာဆယ္ လုပ္မေပးႏိုင္ေသးေၾကာင္း၊ လုပ္ေပးႏိုင္မယ့္ အခ်ိန္အခါကိုလည္း တိတိက်က် မသိေသးေၾကာင္းေျပာခဲ့တယ္။

အဲဒီသတင္းေၾကာင့္ လူ (၁၅)ဦးက အခ်ိန္အခါနဲ႔ ဂ်ာနယ္ထုတ္ေဝဖို႔ မသင့္ေလွ်ာ္ဘူးဆိုၿပီး လုပ္ငန္းလိုင္စင္ေလွ်ာက္ဖို႔ ရက္ကို ေနာက္ေရြ႕လိုက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ DeWitt Wallace လို႔ေခၚသူတစ္ဦးက
ဒီသတင္းကို ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။ “မျဖစ္ႏိုင္ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားကိုလည္း စိတ္ထဲမွာ မထည့္ခဲ့ဘူး။ စာတိုက္တာဝန္ခံရဲ႕ “မျဖစ္ႏိုင္” ဆိုတဲ့စကားက သူ႔ၿပိဳင္ဖက္ (၁၅)ဦးကို အလဲထိုးလိုက္တယ္လို႔ပဲ မွတ္ယူခဲ့တယ္။

Wallaceက သူငွားေနတဲ့ နယူးေယာက္က Greenwich Village ေနအိမ္ကို ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ စာအေစာင္ (၂ဝဝဝ) နဲ႔အတူ Card ordersကို သူ႔ရဲ႕ဇနီးမယားျဖစ္လာမယ့္ ခ်စ္သူရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္ကို
ပို႔ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ “Reader's Digest” ဆိုတဲ့စာေစာင္တစ္ခု အရွိန္အဟုန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ၂ဝ ရာစုေႏွာင္းပိုင္းမွာ “Reader's Digest” က ဘာသာ (၁၉)မ်ဳိး၊ ဗား႐ွင္း (၄၈)မ်ဳိးနဲ႔ ထုတ္ေဝခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံေပါင္း (၁၂၇) ကို ျဖန္႔ခ်ီခဲ့ၿပီး ဝယ္ယူသူေပါင္း သန္းတစ္ရာ့တစ္ဆယ္ေက်ာ္ ရွိခဲ့တဲ့အျပင္ ႏွစ္စဥ္ဝင္ေငြ ေဒၚလာသန္း (၅ဝ)ေက်ာ္ရွိခဲ့တယ္။ အေမရိကန္စာေစာင္ေတြမွာ နံပါတ္ (၁) ေနရာအျဖစ္ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ ေနရာယူထားတဲ့ စာေစာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ “Reader's Digest” ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈက လူေတြ “မျဖစ္ႏိုင္ဘူး” လို႔ ထင္တဲ့အရာကုိ “ျဖစ္ေအာင္” Wallace လုပ္ခဲ့ေၾကာင္း သက္ေသျပေနခဲ့တယ္။

ပံုေသအေတြး၊ တစ္သတ္မွတ္တည္းေသာ အျမင္ကိုေျပာင္းလဲၿပီး ခ်ံဳ႕ခ်ဲ႕ေကြးဆန္႔လို႔ရတဲ့အေတြးနဲ႔ ေတြးေတာမယ္၊ ဇဲြလံုလမေလွ်ာ့ ႀကိဳးစားမယ္၊ စူးစမ္းမယ္ဆိုရင္ “မျဖစ္ႏိုင္” တဲ့ကိစၥက ေနာက္ဆံုးမွာ

“ျဖစ္ႏိုင္”ခဲ့ပါတယ္။

မူရင္း... 丁滿（D Man） ျပဳစုတဲ့ The Secret of Success Inspiring ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲကျဖစ္ပါတယ္။

ေမတၱာ၏အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား

ေမတၱာ၏အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား

စာေပမွာေဖာ္ျပတဲ့ ေမတၱာ၏အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္တယ္…
(၁) ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္ေပ်ာ္ရတယ္။
(၂) ကိုယ္မွာ ေဖာက္ျပန္မႈမရွိဘဲ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္ရာက ႏိုးရတယ္။
(၃) အိပ္မက္ေကာင္းေတြကိုပဲ ျမင္မက္ႏုိင္ၿပီး ယုတ္ညံ့ရြံ႕မုန္း ေၾကာက္လန္႔ဖြယ္ အိပ္မက္မ်ား
မမက္ရဘူး။
(၄) လူအေပါင္းက ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတယ္။
(၅) မျမင္ရတဲ့ နတ္မ်ားကလည္း ခ်စ္ခင္ၾကတယ္။
(၆) မိဘက သားသမီးကို ေစာင့္ေရွာက္သလို နတ္မ်ားကလည္း ေမတၱာပြားသူကို
ေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။
(၇) ေမတၱာဘာ၀နာပြားတဲ့သူကို မီး၊ အဆိပ္၊ လက္နက္ေတြရဲ႕ ေဘးရန္ မက်ေရာက္ဘူး။
(၈) ေမတၱာဘာ၀နာႏွင့္ေနေလ့ရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ စိတ္တည္ၾကည္လြယ္ၿပီး
သမာဓိျဖစ္လြယ္တယ္။
(၉) မ်က္ႏွာ အၿမဲပဲ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိတယ္။
(၁၀) အိပ္ေပ်ာ္သြားသလိုပဲ မေတြမေ၀ မပင္မပန္း ေသလြန္ရတယ္။
(၁၁) နိဗၺာန္ကို မရေသးေသာ္လည္း ယခုလူ႔ဘ၀စုေတၿပီးေနာက္ အိပ္ေပ်ာ္ရာမွႏိုးလာသလိုပဲ
ျဗဟၼာ့ျပည္မွာ ျဖစ္ရတယ္။

ေမတၱာဘာ၀နာပြားၿပီးေနတဲ့သူဟာ အသက္ရွင္ေနဆဲဘ၀မွာ လူခ်စ္တယ္၊ နတ္ခ်စ္တယ္၊ ႀကံတုိင္းေအာင္ၿပီး ေဆာင္တိုင္းေျမာက္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ေမတၱာကမၼ႒ာန္းက ဘ၀မွာ ေနဖို႔ေရာ၊ ေသဖို႔ကိုပါ အားကိုးႏိုင္ေလာက္တဲ့ ကမၼ႒ာန္းျဖစ္ပါတယ္။
ေမတၱာပြားၿပီးေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးဟာ ပတ္၀န္းက်င္ေလာကတစ္ခုလံုးမွာရွိတဲ့ ျမင္ရမျမင္ရသတၱ၀ါအားလံုးရဲ႕အက်ဳိးကို သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ေနသူလည္းျဖစ္တယ္။ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္၊ ေအးျမတယ္၊ နတ္မ်ားလည္း အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သာဓကေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အားထုတ္ၾကပါ။
ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြ ေဘးရန္ကင္းဖို႔၊ အစိုးရဌာနေတြမွာ ကုမၸဏီေတြမွာ ရာထူးရဖို႔၊ အထက္လူႀကီးရဲ႕ခ်စ္ခင္မ်က္ႏွာသာေပးမႈရလာဖို႔ဆိုၿပီး အေဆာင္ေတြလက္ဖြဲ႕ေတြလုပ္ၾကတာထက္ မိမိရဲ႕ေမတၱာဘာ၀နာစြမ္းအားကိုသာ တင္းတင္းရင္းရင္း ၀ီရိယစိုက္ၿပီး ႀကိဳးစားအားထုတ္လိုက္ၾကပါ။ ရန္လည္းလံု၊ လူလည္းခ်စ္၊ နတ္လည္းခ်စ္၊ စိတ္အႀကံလည္း ၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္လို႔ ပီယသိဒၶိေအာင္ေနသူလို႔ကို ေဘးက ထင္ရလာပါလိမ့္မယ္။ ဒီ့ထက္ေကာင္းမြန္တဲ့ ယၾတာလက္ဖြဲ႔မရွိပါဘူး။

ေမတၱာကမၼ႒ာန္း လက္ေတြ႔႐ႈပြားနည္း

တစ္ဖက္သားကို ခ်မ္းသာေစလိုတဲ့စိတ္ေတြ၊ ေကာင္းစားေစလိုတဲ့စိတ္ေတြ၊ ေဘးရန္ကင္းေစလိုတဲ့စိတ္ေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ အဖန္ဖန္ ျဖစ္ေစတာကို ေမတၱာဘာ၀နာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
အဲဒီလိုစိတ္ေတြပြားေအာင္ မ်ားေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္အဖန္ဖန္ ျပဳလုပ္ေနတာကိုေတာ့ ေမတၱာဘာ၀နာပြားတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

စိတ္ရဲ႕အေပၚယံပိုင္းကေန ပြားေန႐ုံမွ် မျဖစ္ေစဘဲ မိမိစိတ္ရဲ႕ အတြင္းပိုင္း၊ အနက္႐ႈိင္းဆံုးကေန ေမတၱာပြားရင္ ေမတၱာအင္အား စူးရွထက္ျမက္လာမွာျဖစ္တယ္၊ ႏႈတ္ကေန သာမာန္ရြတ္ဆို႐ုံမွ်နဲ႔ ေမတၱာဘာ၀နာ ပြားတယ္ မမည္ေသးပါဘူး။

ပါဠိ ေ၀ါဟာရအေနနဲ႔ ပြားမ်ားမယ္ဆိုရင္ေတာ့..

“အေ၀ရာ ေဟာႏၲဳ
အဗ်ာပဇၨာ ေဟာႏၲဳ
အနီဃာ ေဟာႏၲဳ
သုခီအတၱာနံ ပရိဟရႏၲဳလို႔ အႀကိမ္ ရာေထာင္မက ႏွလံုးသြင္း ပြားမ်ားေနရပါမယ္။

ေမတၱာကမၼ႒ာန္း႐ႈပြားမည့္သူဟာ ေမတၱာရဲ႕အင္အား ေမတၱာရဲ႕စြမ္းအင္ကို သံသယမရွိ ယံုၾကည့္ဖို႔က အရင္းခံ ပဓာနက်ပါတယ္။ ေမတၱာကမၼ႒ာန္း ႐ႈပြားရာမွာ ေ၀ါဟာရစကားလံုးရဲ႕အနက္ ေပၚလြင္ထင္ရွားမႈကလည္း အေရးပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အတိုဆံုးႏွင့္ အနက္ထိမိၿပီး အဓိပၸာယ္လည္း က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ျမန္မာေ၀ါဟာရကေတာ့ “က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ”လို႔ပဲ သံုးႏႈန္းၿပီး ေမတၱာဘာ၀နာ ပြားႏိုင္ပါတယ္။

ႀကိဳတင္သိထားရမယ့္ အခ်က္ေတြကေတာ့..
၁။ ေမတၱာရဲ႕အင္အားစြမ္းအင္ကို ယံုၾကည္ဖို႔ ႀကိဳတင္ေလ့လာဆည္းပူးထားရမယ့္အျပင္
၂။ ေမတၱာခံယူမယ့္ သက္ေတာ္ထင္ရွားၿပီး မိမိအေပၚ အက်ဳိးေက်းဇူးႀကီးမားတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္၊
ရဟန္းပုဂၢိဳလ္ (၅)ဦးခန္႔ကို ဦးစြာေရြးခ်ယ္ထားၿပီး ျဖစ္ရပါမယ္။
၃။ ေမတၱာကို အရပ္မ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ပို႔လႊတ္တဲ့အခါမွာ မိမိပို႔လႊတ္ရာကို
ေမတၱာလိႈင္းမ်ား ေရာက္ႏိုင္တယ္လို႔လည္း ႀကိဳတင္သိထားရမယ္။
ေနာက္ပိုင္း ေမတၱာဘာ၀နာပြားတာ အေလ့အက်င့္အားေကာင္းသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ေမတၱာလႈိင္းေတြ မိမိခႏၶာကိုယ္က ျဖာထြက္ၿပီး ပို႔တဲ့ဆီကို ေရာက္တယ္လို႔ ကိုယ္တုိင္ သေဘာက်ႏိုင္ပါတယ္။
၄။ ဒါေပမယ့္ ေမတၱာပြားတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားရလိုမႈ လံုးလံုးကို မပါသင့္ပါဘူး။
ေမတၱာခံယူသူအတြက္ ခ်မ္းသာေစလိုတဲ့စိတ္၊ ေကာင္းစားေစလိုတဲ့စိတ္သာ ရွိေနရပါမယ္။
၅။ “ၾသဓိသေမတၱာ” ပုဂၢိဳလ္ရည္ညႊန္းၿပီး ပို႔တဲ့အခါမွာေတာ့ ေမတၱာခံယူမည့္ပုဂၢိဳလ္ မိမိေရွ႕မွာ
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္ေနတယ္လို႔ကို စိတ္ညြတ္ၿပီး အဲဒီပုဂၢိဳလ္ မ်က္ႏွာသ႑ာန္ကို စိတ္ထဲ ပံုေဖာ္ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး ရာေထာင္မက ေမတၱာပြားရပါတယ္။
၆။ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းမပြားခင္ ဦးစြာ ဘုရားရွိခိုးတာ သီလခံယူေဆာက္တည္တာ စတဲ့ ပုဗၺကိစၥ
ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားကိုေတာ့ ေဆာင္ရြက္ၿမဲအတိုင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါတယ္။
၇။ အစပိုင္း ေလ့က်င့္ခါစမွာေတာ့ တစ္ႀကိမ္ကို မိနစ္၃၀စီ သတ္မွတ္ၿပီး အႀကိမ္မ်ားမ်ားကို
ထိုင္တဲ့ ဣရိယာပုထ္ႏွင့္သာ ပြားသင့္ပါတယ္။ ေနရာက်ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သိပ္ကို လြယ္ကူပါတယ္။ ေမတၱာပြားၿပီးေနရတာ သက္သာတယ္၊ ေပါ့ပါးတယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္၊ ဒီလိုအေတြ႔အႀကံဳရွိလာတဲ့ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္ဟာ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းကို မပြားဘဲ မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အလိုလိုပဲ စိတ္က ေမတၱာကမၼ႒ာန္း ပြားၿပီးသားျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
၈။ ေလ်ာင္း၊ ထိုင္၊ ရပ္၊ သြားဆိုတဲ့ ဣရိယာပုထ္ ၄မ်ဳိးထဲမွ အလ်ဥ္းသင့္သလို တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ပို႔ႏိုင္ ပြားႏိုင္ပါတယ္။ ေလးေလးနက္နက္ျဖစ္ဖို႔ရာအတြက္သာ ထိုင္တဲ့ဣရိယာပုထ္ကို ညႊန္ျပတာပါ။ (တိဌံစရံနိ သိေႏၷာ၀ သယာေနာ- ေမတၱာသုတ္)
၉။ ေသၿပီးသူကို အာ႐ုံျပဳၿပီး ေမတၱာမပြားရဘူး။ ေသၿပီးသူဟာ ေမတၱာအာ႐ုံယူဖို႔
မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တာမို႔ ေသၿပီးသူကို အာ႐ုံျပဳၿပီး ေမတၱာမပြားရပါဘူး။
(အမွ်ေ၀လိုက ေ၀ဖို႔ပဲရွိပါတယ္)
၁၀။ ေရွးဦးစြာ ေမတၱာအာ႐ုံနိမိတ္ယူၿပီး မပြားရတဲ့ပုဂၢိဳလ္၄မ်ဳိးကေတာ့
(၁) မုန္းသူ
(၂) အလြန္ခ်စ္သူ
(၃) မခ်စ္မမုန္းသူႏွင့္
(၄) ရန္သူတို႔ ျဖစ္တယ္။
အေၾကာင္းမွာ- မုန္းေနတဲ့သူ၊ ရန္သူေတြကို ခ်မ္းသာေကာင္းစားေစလိုတဲ့စိတ္ျဖစ္ဖို႔ ခက္တဲ့အျပင္ ဦးစြာ ေမတၱာပို႔မိရင္ ေမတၱာရဲ႕ဆန္႔က်င္ဘက္ ေဒါသ၊ အာဃာတတို႔သာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီသူ၂ဦးကို ဦးစြာ ေမတၱာမပြားရပါဘူး။
အလြန္ခ်စ္ခင္တဲ့သူ အေပၚမွာလည္း တဏွာေပမစိတ္ ရင့္သန္ႀကီးထြားေနလို႔ ေမတၱာစိတ္ မျဖစ္ႏိုင္ျပန္ဘူး။
အလယ္အလတ္ မခ်စ္မမုန္းသူရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားကို လိုလားတဲ့ေမတၱာစိတ္ျဖစ္ဖို႔လည္း ခက္ခဲျပန္ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးေတြကို ဦးစြာ ေမတၱာမပြားရပါဘူး။ ေမတၱာစိတ္အစစ္အမွန္ျဖစ္ၿပီးတဲ့အခါမွာပဲ သူတို႔ကို ေမတၱာပြားရပါမယ္။
၁၁။ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္(ေယာက်္ားက မိန္းမကို၊ မိန္းမက ေယာက်္ားကို) ေမတၱာပြားမယ္ဆိုရင္လည္း ေမတၱာစိတ္မျဖစ္ဘဲ ရာဂစိတ္႐ိုင္းေတြျဖစ္လာႏိုင္တဲ့အတြက္ သတိျပဳရပါမယ္။ သို႔ေသာ္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအေနႏွင့္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကို ေမတၱာအာ႐ုံထားၿပီး ဘာ၀နာပြားတဲ့အခါ မူမမွန္တဲ့စိတ္႐ုိင္းမ်ား မျဖစ္လာရင္ေတာ့ ေမတၱာပြားႏိုင္ပါတယ္။

ေမတၱာကမၼ႒ာန္းစတင္ပြားမ်ားျခင္း(သီးသန္႔က်င့္ျခင္း)

မိမိကိုယ္ကိုပဲ ေမတၱာစတင္ပြားပို႔ရပါမယ္၊ “က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ”လို႔ အႀကိမ္ ရာေထာင္မက မိမိကိုယ္ကို ဦးစြာ ေမတၱာပြားပါ။ မိမိကိုယ္ကို ေမတၱာပြားရတာ အားရေက်နပ္ထားရင္ သူတစ္ပါးကို ေမတၱာပြားရတာ လြယ္ကူပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အရပ္မ်ားကို စိတ္ျဖင့္ လွည့္လည္ရွာေသာ္လည္း မိမိကိုယ္ထက္သာၿပီး ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးသူကို မေတြ႔ႏိုင္ဘူးလို႔ ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူထားပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို သက္ေသျပဳၿပီး ေမတၱာပို႔တာဟာ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းမွာ အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။
ၿပီးမွ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိၿပီး ေမတၱာစတင္မပြားရမည့္ ပုဂၢိဳလ္က လြတ္ကင္းၿပီး မိမိအေပၚ ေက်းဇူးႀကီးမားတဲ့ ဆရာသမား မိဘဘိုးဘြားေတြထဲက (၅)ဦးခန္႔ကို ႀကိဳတင္ေရြးခ်ယ္ထားရမယ္။ မိမိကိုယ္ကို ေမတၱာပို႔ၿပီးေနာက္ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ေမတၱာခံယူမည့္ပုဂၢိဳလ္ကို မိမိအနား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ေနသလို စိတ္၀ယ္မွတ္ၿပီး “က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ၊ က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းပါေစ”လို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေမတၱာပြားရပါမယ္။
ေမတၱာခံယူမည့္ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးအေပၚ ေက်နပ္ၿပီးမွ ေနာက္တစ္ဦးကို ေျပာင္းရမယ္၊ အကယ္၍ ေမတၱာပြားရတာ အခက္အခဲရွိလာရင္ေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုပဲ ေမတၱာျပန္ပြားပါ၊ ၿပီးမွ ေမတၱာခံယူမည့္ပုဂၢိဳလ္ကို ေျပာင္းယူပါ။
တခါတရံ အခ်ဳိ႕ပုဂၢိဳလ္ကို ေမတၱာပြားရတာ လြယ္ကူၿပီး မ်က္ႏွာပံုပန္းသ႑ာန္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ ျမင္လာတတ္ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြမွာက်ေတာ့ အခက္အခဲရွိေနတာလည္း ႀကံဳရတတ္တယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ လြယ္ကူတဲ့ ေမတၱာအာ႐ုံခံပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဦးစားေပး ပြားရပါမယ္။
ေမတၱာစိတ္ ညီညႊတ္မွ်တေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ ရန္သူ၊ မုန္းတဲ့သူ၊ အလြန္ခ်စ္တဲ့သူေတြကိုလည္း ပြားႏိုင္ပါၿပီ။
မိမိစိတ္ကို မိိမိၾကည္ညိဳဖူးမလားေတာ့မသိဘူး။ ေမတၱာခံယူမည့္ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကို စူးစိုက္ၿပီးေတာ့ က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ၊ က်န္းမာပါေစလို႔ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေမတၱာပို႔ေနရင္ မိမိစိတ္ထဲမွာ တျခားအာ႐ုံေတြ၊ တျခားစိတ္ကူးေတြ ဘာမွေပၚမလာေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေမတၱာခံပုဂၢိဳလ္အေပၚမွာသာ စိတ္က စုၿပံဳစူးစိုက္ နစ္ေနတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လိုခ်င္တပ္မက္တဲ့စိတ္၊ စိတ္ပ်က္စိတ္ဆိုး စိတ္အလိုမက်တဲ့စိတ္၊ အိပ္ခ်င္ငိုက္ျမည္း ပ်င္းရိတဲ့စိတ္၊ စိတ္ပူပန္ပ်ံ႕လြင့္တဲ့စိတ္၊ ေၾကာင့္ၾကတဲ့စိတ္ႏွင့္ ရတနာသံုးပါးအေပၚ သို႔ေလာသို႔ေလာ မျပတ္သားတဲ့စိတ္ဆိုတဲ့ တားဆီးပိတ္ပင္တတ္တဲ့ နိ၀ရဏတရားငါးပါး ကင္းကြားေနတတ္တယ္။ ေမတၱာအင္အား ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ ေလ့က်င့္လာရင္ ေမတၱာခံပုဂၢိဳလ္နဲ႔ မိမိဟာ ၿပံဳးရႊင္ၾကည္လင္တဲ့သြင္ျပင္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထုိင္ေနသလိုပဲ စကၠန္႔ပိုင္း မိနစ္ပိုင္းၾကာတဲ့ထိ အသိစိတ္ထဲ စြဲၿမဲသက္၀င္ တည္ေနႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
တျခား ဘာအာ႐ုံခံမွ မရွိဘဲ ေမတၱာခံယူမည့္ပုဂၢိဳလ္ကို ပကတိ က်န္းမာေစလိုတဲ့စိတ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းသာ ျပည့္စံုေစလိုတဲ့စိတ္ေတြ အလိုလိုျဖစ္ေနတာဟာ တမင္တကာစိတ္ကူးႀကံဆၿပီး ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္အဆင့္မ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
၀ီရိယသန္သန္ တိုး၍ ႀကိဳးစားေလ့က်င့္ပြားမ်ားတဲ့ ေယာဂီမ်ားဟာ မိနစ္ပိုင္းမွ နာရီပိုင္းထိ ၾကည္လင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့ ေမတၱာစိတ္နဲ႔ ေနႏိုင္လာပါတယ္။ အိပ္ငိုက္တာမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္က ၾကည္လင္သန္႔စင္ေနတယ္။
မိမိရည္မွန္းထားတဲ့ အခ်ိန္နာရီးကာလတေလွ်ာက္လံုး ဘာစိတ္မွမရွိဘူး၊ ေမတၱာစိတ္မွ်ပဲ ရွိေတာ့တယ္။
ေမတၱာစိတ္မွ်ပဲ ရွိေနတာ အခ်ိန္ၾကာလာရင္ေတာ့ တခါတရံ ငါ့မွာ ဘာစိတ္ေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မလဲလို႔လည္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ စစ္ေဆးမိရက္သားျဖစ္ေနတယ္။ ဒီလို (၀ိတက္)၀င္လာခိုက္ေတာ့ ေမတၱာစိတ္အစဥ္ ခဏပ်က္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျပန္ၿပီး ထူေထာင္ရတာ ဘာမွ မပင္ပန္းဘူး၊ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ရတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔မရဘူး။
အဲဒီလို အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီး ေမတၱာစိတ္မွအပ က်န္တဲ့စိတ္ေတြ မျဖစ္ေတာကို သိရလို႔လည္း ေယာဂီသေဘာက်မိတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမွာေတာ့ မိမိစိတ္ကိုမိမိ လႈိက္လိႈက္လွဲလွဲ ၾကည္ညိဳတယ္ဆိုတဲ့သေဘာကို ေယာဂီကိုယ္တိုင္ သေဘာက်ႏိုင္ပါၿပီ။
လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေက်ပြန္ေအာင္ ေမတၱာပြားၿပီးၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဦးစြာ
မိမိထုိင္ေနတဲ့ အခန္းရဲ႕ မ်က္ႏွာအားလံုးကို ေမတၱာပြားရပါမယ္။

- မိမိထိုင္ရာမွ အေရွ႕ကေနၿပီး ေမတၱာ စ,ပြားတာ လြယ္ကူပါတယ္။ ဒါကို အထပ္ထပ္ပြားလို႔ ေက်ပြန္ရင္

- အိမ္၀န္းရဲ႕အရပ္မ်က္နွာအားလံုးကို ေမတၱာပြားရပါမယ္။

- ၿပီးရင္ ရပ္ကြက္ေက်းရြာနယ္နိမိတ္ထိ ေမတၱာပြားရပါမယ္။

- အဲဒီေနာက္ ၿမိဳ႕နယ္၊ ခ႐ုိင္၊ တိုင္းနယ္၊ ျပည္နယ္၊ ႏိုင္ငံနယ္နိမိတ္အထိ အရပ္မ်က္ႏွာအားလံုးကို ေမတၱာပြားရပါမယ္။

- ဆက္ၿပီးေတာ့ ကမၻာကေန အနႏၲစၾက၀ဠာထိေအာင္ စိတ္ကို ျမွင့္ျမွင့္ၿပီးေတာ့ ခ်ဲ႕ခ်ဲ႕ၿပီးေတာ့ အရပ္မ်က္ႏွာအားလံုးကို ေမတၱာပြားရမယ္။

- အေလ႔အက်င့္ရလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အရပ္မ်က္ႏွာေဘာင္ေတြ မရွိေတာ့ဘဲ စက္၀န္းႀကီးအတိုင္း ေမတၱာလႈိင္းမ်ား ခ်ဲ႕ခ်ဲ႕ၿပီး သြားေနတယ္လို႔ ခံစားရတတ္ပါတယ္။

- အဲဒီအ၀န္းက ရံခါ လင္းေနတယ္၊ ရံခါ ေဖြးေနတယ္လို႔လည္း ထင္ရတတ္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကေန ေမတၱာလိႈင္းမ်ား ပို႔တဲ့ဆီကို အမွန္တကယ္ ေရာက္ေနၿပီလို႔လည္း ခံစားရတတ္ပါတယ္။

- အထူူးသတိျပဳဖို႔လိုတာကေတာ့ မိမိရဲ႕ေမတၱာေၾကာင့္ ရန္သူငုပ္လွ်ဳိးၿပိဳလဲေစရမယ္၊ ရန္သူ ဒုကၡေရာက္ရမယ္၊ ငါ့ေမတၱာစူးရင္ သင္႐ူးၿပီလို႔ မေတြးမႀကံရဘူး၊ မရည္ရြယ္ရဘူး၊ ဒီလိုစိတ္သေဘာထားႏွင့္ ေမတၱာပို႔ရင္ေတာ့ ေမတၱာမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေဒါသအာဃာတ ရန္ၿငိဳးေတြသာ ျဖစ္ဖြယ္ရွိတယ္။ ပို႔တဲ့သူဆီကို ေမတၱာေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ျပင္ မိမိမွာပဲ ပူေလာင္ပင္ပန္းေစတဲ့ အကုသိုလ္ ကိေလသာစိတ္ေတြျဖစ္ၿပီး ပင္ပန္းဖြယ္ပဲရွိပါတယ္။ ေမတၱာရဲ႕ၿငိမ္းေအးခ်မ္းသာမႈနဲ႔ေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ပါပဲ။

ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲ၌ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း ပြားမ်ားျခင္း

ေမတၱာဘာ၀နာပြားတာ ဦးစြာ မေနာ(စိတ္)ကေန ပြားေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အေလ့အက်င့္ရလာတဲ့အခါက်ေတာ့ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲကို ေမတၱာေရာက္ရွိေနပါၿပီ။ ဒီလိုေရာက္လာဖို႔ အေထာက္အကူျဖစ္ႏိုင္ဖို႔နည္းလမ္းကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရင္ မိမိက ဦးစြာ ေမတၱာပို႔ပါ။ တစ္ေနရာရာသြားရင္ ေမတၱာပို႔ၿပီးမွ သြားတဲ့ အေလ့အက်င့္လုပ္ပါ။ အိပ္ရာ၀င္ရင္လည္း အိပ္မေပ်ာ္မခ်င္း ေမတၱာပို႔ေနပါ။ ေမတၱာပို႔ရင္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္ပါေစ၊ ႏိုးလာရင္းလည္း ေမတၱာစိတ္ႏွင့္ပဲ ႏိုးႏိုင္ဖို႔ ေလ့က်င့္ေပးပါ။ စားေသာက္တဲ့အခါလည္း ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္သူမ်ားကို ေမတၱာပြားၿပီးမွစားပါ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သတိရရင္လည္း ေမတၱာအရင္ပြားပါအံုး။
ဒီလိုနဲ႔ အေလ့အက်င့္ အားေကာင္းလာတဲ့အခါမွာေတာ့ မိမိတမင္တကာ ေမတၱာစိတ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္စရာမလိုဘဲ အလိုလိုပဲ ေမတၱာစိတ္ျဖစ္ေနတာ သတိထားမိပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ထဲ သူ႔အလုိလိုပဲ ေက်းဇူးတင္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတတ္တယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္သူကို ေတြ႔ရင္လည္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ သနားက႐ုဏာစိတ္ေတြ ရင္ထဲ အလိုလိုပဲ ျဖစ္လာတတ္တယ္။

ေမတၱာရဲ႕ ေက်းဇူးႏွင့္ သာဓကကို ေဖာ္ျပရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ..။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က လက္တစ္ဖ်စ္တီးကာလမွ် ေမတၱာစိတ္ကို ပြားမ်ားျဖန္႔ျဖဴးပို႔သ မွီ၀ဲေနတဲ့ ရဟန္းကို စ်ာန္မွ မဆိတ္သုဥ္းေသာရဟန္း၊ ျပည္သူ႔ဆြမ္းကို အက်ဳိးရွိေအာင္ ဘုဥ္းေပးသံုးေဆာင္ေသာရဟန္းဆိုၿပီး အထူးခ်ီးမြမ္းေတာ္မူပါတယ္။
ထင္ရွားတဲ့သာဓကအေနႏွင့္ေတာ့ ဓမၼစႀကၤာေဒသနာဦးကို မေဟာၾကားခင္ ပဥၥ၀ဂၢီငါးပါးႏွင့္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေမတၱာေတာ္ဟာ အံ့ဖြယ္မွတ္သားစရာပါပဲ။
“ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ထိုပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတို႔၏ စိတ္ထားကို သိျမင္ေတာ္မူေလလွ်င္ အလံုးစံုေသာ သတၱ၀ါတို႔အေပၚ၌ မည္သည့္သတၱ၀ါအတြက္ဟု ရည္မွတ္ပိုင္းျခားမႈ မထားေသာအားျဖင့္ သိမ္းက်ဳံးျဖန္႔လႊမ္းထားႏိုင္ေသာ ေမတၱာစိတ္ဓာတ္ေတာ္ကို အက်ဥ္းခ်ဳံး ႐ုံးစု၍ သီးသန္႔ပိုင္းျခား သတ္မွတ္ေသာအားျဖင့္ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတို႔အေပၚ၌သာလွ်င္ ေမတၱာျဖန္႔ပို႔ေတာ္မူ၏။ ဘုရားရွင္ေမတၱာဓာတ္ ထိခုိက္ျခင္းေၾကာင့္ ထိုပဥၥ၀ဂၢီတို႔သည္ ဘုရားရွင္ႂကြလာေတာ္မူလွ်င္ (သိဒၶတၳလာလွ်င္ ခရီးဦးအႀကိဳမျပဳေတာ့ဘူးဟူေသာ)မိမိတို႔ မူလကတိအတိုင္း မရပ္တည္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘဲ ရွိခုိးျခင္း၊ ခရီးဦးႀကိဳဆိုျခင္းစေသာ အမႈကိစၥအားလံုးကို ျပဳမိၾကေလၿပီ” ဒါက ေမတၱာရဲ႕သာဓကပါပဲ။
ေနာက္သာဓကတစ္ခုကလည္း ျမတ္စြာဘုရားဟာ စႀကၤာ၀ဠာအနႏၲတို႔အေပၚ၌ ျဖန္႔လႊမ္းပို႔ႏုိင္တဲ့ ေမတၱာစိတ္ဓာတ္ကို နာဠာဂီရိဆင္တစ္ေကာင္တည္းအေပၚမွာသာ စုၿပံဳျဖန္႔လႊမ္းေတာ္မူပါတယ္။ နာဠာဂီရိဆင္ဟာ ဘုရားရွင္၏ေမတၱာစိတ္ကို ထိခုိက္ေနၿပီျဖစ္လုိ႔ ေဘးရန္ကင္းစြာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေျခေတာ္အစံုမွာ ခိုလႈံတုပ္၀ပ္ပါေတာ့တယ္။
ေမတၱာကမၼ႒ာန္းအားထုတ္မည့္သူ သတိထားရမည့္ အေရးအႀကီးဆံုးအခ်က္ကေတာ့.. ေမတၱာစြမ္းအားဟာ ေရွးအခါကသာ စြမ္းတယ္၊ ယခု မစြမ္းေတာ့ဘူးလို႔ မမွတ္ယူရဘူး၊ တရားတို႔မည္သည္ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ၊ အခ်ိန္ကာလ၊ ေနရပ္ေဒသဟူ၍ မရွိေကာင္းပါဘူး။ အရင္လည္း စြမ္းတယ္၊ ခုလည္း စြမ္းတယ္၊ ေနာင္လည္း စြမ္းပါတယ္။ ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူတဲ့ တရားေတာ္မွန္သမွ်ဟာ.. တကယ္က်င့္ႀကံရင္ တကယ့္ကိုပဲ အစြမ္းထက္လွပါတယ္။ က်င့္ႀကံအားထုတ္ေနသူေတြ ရွိသေရြ႕လည္း သာသနာဟာ မကြယ္ေပ်ာက္ပါဘူး။ ဒါကို ေသေသခ်ာခ်ာသိၿပီး ေလးေလးနက္နက္ ယံုၾကည္ထားမွ ထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္ျဖစ္မွာပါ။ ေနာက္ၿပီး ေမတၱာပြားမ်ားတဲ့ကံဟာလည္း ဘ၀သံသရာမွာ အလြန္ႀကီးကိုပဲ အက်ဳိးေပးသန္လွပါတယ္ဆိုတာကို အထက္မွာ ရွင္းျပခဲ့ၿပီးပါၿပီေနာ္..။

အရွင္ေခမာနႏၵ(မဟာၿမိဳင္ေတာရ) ေမတၱာကမၼ႒ာန္းလက္ေတြ႔႐ႈပြားနည္းစာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ဤစာကို ဖတ္႐ႈရေသာသူအေပါင္း ေမတၱာ၏ေအးခ်မ္းမႈမ်ားျဖင့္ ျပည့္စံုၾကပါေစ…

ဤေကာင္းမႈကုသုိလ္ေၾကာင့္ နိမ့္ေသာကံျမင့္၊ ပိတ္ေသာဉာဏ္ပြင့္၍ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳသည့္တိုင္္ေအာင္ အေၾကာင္းအေထာက္ပံ့ေကာင္းျဖစ္ရပါေစ။